Op zolder ligt een prachtige lederen laptoptas, zo een waarmee je trots naar je werk toe gaat en de dag om acht uur achter de laptop begint. Af en toe kijk ik even naar de tas en ruik het nieuwe leder. Vervolgens leg ik hem dan weer veilig terug in zijn beschermhoes. Maar nu wordt de laptop gebruikt als onderzetter voor de vele kopjes koffie en om allerlei sportuitslagen te volgen. Het leven van mijn laptop is veranderd.
Vorige week maandag, een mooie zomeravond in het Groningse Bedum. Daar boven de stad Groningen lijkt het mij alsof de tijd heeft stil gestaan. Gemoedelijkheid in een levend prentenboek uit mijn opa’s collectie. Zo’n groen plaatje met mooie boerderijen waar je heerlijk ongestoord, bijna meditatief, een rondje kunt fietsen en dan met een opgeklaard hoofd en een frisse neus weer thuiskomt. In Bedum wonen vriendelijke mensen. Ze zijn nog enthousiast omdat er een evenement is.
Nu was ik niet zomaar in Bedum. Anders dan in de prentenboeken van mijn opa waarin met paard en wagen werd gereden, was het in Bedum de beurt aan brommer met fiets. Voorafgaand aan de Omloop van Bedum nam ik deel aan een heuse dernykoers. Mijn fiets reed rond als publiek vermaak. Lachende, knauwende en klappende mensen stuwden mijn fiets naar de finish. Mijn carbonnen ros is niet mijn bijna meditatieve ‘after-work-mantra’ maar steelt de show achter een brommer en geniet. Mijn fiets gaat sneller, schuiner en flitsender dan ooit. Het leven van mijn fiets is veranderd.
Met Pinksteren was er weer kermis in Heerenveen. Mijn dochter is al vanaf dat ze een jaar oud is fervent kermisganger. Waar een aantal jaar geleden alleen de muziek al blije babygilletjes gaf is het nu gieren in de echte grotemensenattracties. Een rondje in de botsauto’s, een vlucht in de vliegtuigjes en een suikerspin later stuitten we op de Octopus. Deze durf ik wel mama, deze wil ik, deze gaat hard, deze is cool, deze is voor grote kinderen toch, mama? We deden in totaal vier ‘laps’ , vier keer samen gillen en stralen van geluk. Annemijn verandert; ze wordt groot.
De dingen om mij heen veranderen, ze worden soms mooier, sjieker en sneller. Ze verleggen grenzen en worden steeds beter. Het zijn mijn dingen, ik mag ze gebruiken en lift mee op hun nieuwe leven. Ook mijn dochter wordt ouder en wijzer. Ik blijf Carien en leef met de veranderingen om mij heen. Ik neem risico’s, verleg grenzen en ga op mijn snufferd. Ik ga op avontuur met mijn dingen, zo ijverig als de masterstudente, zo gedreven als de fysiotherapeute, zo rustig als de meditatiefietser, zo gelukkig als de jonge moeder en met de ambitie van een topsporter. Dingen veranderen kan soms lastig zijn, maar je door dingen laten veranderen is als de vrolijke kriebels in je buik in de Octopus...
Carien Kleibeuker is langebaan- en marathonschaatsster.