Mijn fiets is oranje en staat geparkeerd tussen nog 75 andere 'chill' ogende Hollands gekleurde fietsen. Ze voldoen aan de laatste middelbare school trends met een bagagerek voor op. Ik denk dat mijn buurmeisjes mij dan ook heel 'kek' zullen vinden wanneer ik met deze fiets mijn dochter van school ga halen.
Eenmaal de sleutel in het slot gestoken trap ik de fiets aan. Ik neem nog wat ongemakkelijk plaats op het zadel en houd mijn handen stevig vast aan het stuur. We doen een toeristische route over het Olympic Park. Ik weet niet goed waar ik kijken moet, ik kijk snel van links naar rechts, naar voren en weer terug en wil alles in me opnemen, opslaan en vasthouden. Nog steeds houd ik mijn stuur stevig vast, het zadel wordt wat comfortabeler en ik merk dat de sfeer in dit dorp ontspannen is en dan word ik het dus ook wel, is mijn redenatie. Met een glimlach en vertrouwen in een aangenaam verblijf komen we terug en zet ik voorzichtig mijn fiets op z'n plek. Precies op dezelfde plek.
Behalve dat Russen maar weinig fietsen, zijn ze ook niet bekend met de attributen die een fiets bezit. Van het fenomeen bel heeft de gemiddelde Rus letterlijk nog nooit gehoord. Je kunt hier bellen totdat je een ons weegt men kijkt niet op of om. Wellicht dat het komt door een bepaalde immuniteit die Russen hebben ontwikkeld voor afgaande autoalarmen, telefoons en signalen als brandalarmen. Geluiden die mij toch stiekem wel enige angst inboezemen. Een soort angst aangewakkerd door nieuwsberichten over mogelijke aanslagen. Te pas en te onpas klinkende sirenes en laag vliegende helikopters herinneren mij aan die berichtgeving, mijn hart gaat sneller kloppen, mijn angst alarm gaat af. Ze zouden toch niet...
Drie dagen later pak ik mijn oranje stadsfiets weer van, nog steeds, dezelfde plek. Zoals ik mij op de eerste dag als een brugklasser voelde die voor het eerst naar school fietst, zit ik inmiddels comfortabel een beetje naar achter geleund op het zadel. Ik waan mij in de zesde klas middelbare school waarbij ik seminonchalant één hand in mijn zak steek. Het is prachtig weer, de ijsbaan doemt alweer op achter de vele hekken en ik heb zin om te schaatsen. Bellen doe ik al niet meer, gemakkelijk en voor mijn doen behendig cross ik door de mensen om mijn doel te bereiken. Het voelt hier veilig, de helikopters hoor ik inmiddels amper meer.
De komende dagen fiets zal ik rustig verder fietsen. In het dorp is het aantal fietsen inmiddels verveelvoudigd, je ziet ze in allerlei soorten en maten. De stadsfiets, de racefiets, de stationsfiets, de vouwfiets en ook bewegen sporters zich voort op steps. Ik zal ze ontwijken in de 'easy modus'. Alleen als ik teveel mensen moet ontwijken rondom medal plaza, bekruipt mij nog enige angst. Zoveel Russen bij elkaar, het zal toch niet.. Nee, ik denk het niet. Voorzien van veilheid en zekerheid, in balans en behendig, vertrouwd en met vertrouwen cruis ik op 19 februari met 'losse handen' aan het stuur richting Adler Arena.
Carien Kleibeuker komt in Sotsji in actie op de 5000 meter.