Op dat onderdeel kunnen wij domineren, want wij hebben vier snelle mannen. Niet drie of twee zoals de Russen of Amerikanen. We staan in de finale met vier andere landen. Als je in de finale staat pak je eigenlijk altijd wel een medaille, maar we willen revanche nemen op de Russen voor goud. Wij zijn het team dat ze van goud af kan houden. Krijgen we de kans om te te laten zien wat we kunnen? Het blijft shorttrack.
Het is vrijdag 21 februari. Ik sta zo laat mogelijk op omdat de relayfinale pas om 22.30 uur verreden zal worden. Ik pak mijn telefoon en lees de eerste aanmoedigingen van de dag.
Mijn vriendin vergelijkt de dag van vandaag met oudjaar. Als klein kind, vertelde ze, was ze de hele dag al zenuwachtig voor wat er ‘s avonds zou gaan gebeuren. Ik stuur haar terug dat ik meer het gevoel heb alsof mij net verteld is dat vanavond mijn been eraf word gehakt en ben niet meer in staat om een normaal gesprek te voeren.
Het moet gebeuren. Het moet nu gebeuren en ik kan er niet meer van weglopen. Ik ga vanavond waarmaken wat ik vijftien jaar geroepen heb: Nederland is wereldtop. En voor het eerst gaan ook de mensen die niet dagelijks met shorttrack bezig zijn daar achter komen. Voor het eerst in lange tijd ben ik zenuwachtig en voel ik mijn buik. Kan die relay nu niet al verreden worden?
Om elf uur fiets ik naar de eetzaal in het olympisch dorp. Weer kies ik voor de halalafdeling van de zaal. Inmiddels ken ik het buffet uit mijn hoofd. Op de automatische piloot pak ik een stuk zalm, een schaaltje havermoutpap en wat Russische magere yoghurt met muesli.
Terwijl ik zonder te proeven mijn eten naar binnen werk kijk ik weer op mijn telefoon. Tussen alle gelukswensen door zie ik een bericht van mijn huisgenoot: "Vandaag niet genieten Niels. Gewoon goud winnen! Denk je dat die andere gouden medaille winnaars genoten? Na hun prestatie, dan genieten ze!"
Hij heeft gelijk. Ik heb het vaak over genieten gehad want ik reed vaak beter wanneer ik genoot en danste over het ijs. Maar het gaat nu niet meer om genieten. Ik ga vanavond alle hoop die ik de afgelopen vijftien jaar heb opgespaard op de goede manier gebruiken. Nu moet het gebeuren. Ik ga het doen met het team, voor het team, voor Nederland maar vooral voor mezelf. Ik kijk naar de klok. Het is 12 uur. Ik moet nog zooo lang wachten.
Om 13 uur doe ik een korte training met Chris zodat er een beetje afleiding en souplesse komt. Daarna eet ik weer wat, kijk ik een paar afleveringen van ‘Two and a half men’ en probeer ik wat te slapen zodat deze lange dag sneller voorbij is. Om 17 uur ben ik wakker en stap ik weer op de fiets voor wat beweging. Ahhh nog maar 5,5 uur, grappen Daan en ik naar elkaar. We kunnen niet wachten.
Rond 19 uur vertrek ik naar de baan waar het gaat gebeuren vanavond. Ik kies een spinningbike om een beetje warm te fietsen. Terwijl mijn benen ronddraaien en ik mijn spieren warm voel worden pak ik mijn telefoon. Weer heb ik veel berichten van mensen die mij geluk wensen.
Snel leg ik mijn telefoon weer weg. Nu niet, nu geen afleiding zoeken. Nu is het mijn moment. Ik heb meer dan ooit het gevoel dat ik leef en de energie stroomt als een malle door mijn lichaam. Ik kijk voor me uit en mijn benen draaien nog steeds rond. Langzaam voel ik mijn lichaam losser worden. De zenuwen gaan weg en ik ga het ijs op voor de warming-up die prima verliep.
Dit is het moment. Ik stap van de fiets, loop naar boven voor wat rekken en schaatspassen en af en toe kijk ik naar wat 500 meters maar veel zie ik niet. Ik loop weer naar beneden en vervolgens weer naar boven. Pff… Ik word moe van mezelf maar kan er ook wel om lachen.
Nog een half uur en dan mag ik het ijs op. Ik kijk Daan en Freek even aan maar zeg niks. Ik zie dat zij voelen wat ik voel en dat versterkt mijn vertrouwen. We zijn er klaar voor.
Ik loop naar de heatbox, trek mijn schaatsen aan en er ontstaat kippenvel op mijn huid. Je voelt de spanning zelfs bij het publiek, want het koningsnummer gaat beginnen. In de heatbox vliegen zoals altijd nog wat aanmoedigingnen heen en weer. "Dit is ons ding mannen." "Wij zijn het team met de hoogste topsnelheid." "Wij pakken die fokking neprussen gewoon op het eind."
Het ‘mannenteam compleet’ mag het ijs op. Freek, Daan, Sjink en ik stralen. We hebben er heel erg veel zin in. Ook onze reserve, Christiaan Bökkerink, staat te stuiteren en heeft er zin in.
Dit hebben we zo vaak gedaan, hier hebben we zo vaak op getraind, hier heb ik al jaren op gewacht. Dit ga ik nooit meer vergeten denk ik nog. Hoe bijzonder is dat? Allemaal een boks en high five op het ijs en Freek mag naar de startlijn. PANG… Het is begonnen.
Wordt misschien vervolgd.
Niels Kerstholt is shorttracker en lid van de nationale shorttrackselectie.