Het is jammer en zelfs verwerpelijk maar ik vraag me af of Nederland tijdens deze Olympische Spelen Rusland de les zou moeten lezen. Is dat effectief? Moet dat hier en nu? En hoe zou je dat dan willen doen? Ben je dan ook bereid uit te leggen waarom de homo-emancipatie in Nederland zo lang op zich heeft laten wachten?
Wij zijn zelf nauwelijks één á twee generaties onderweg. Waarom ging dat bij onszelf niet veel sneller? Willen we daar serieus op ingaan voordat we bijdehand worden?
Ik wil niet geloven dat het typisch Nederlands is om te oordelen over anderen zonder blijk te geven van zelfinzicht of bereidheid ook van de ander te leren. Jaja, want de Russen doen sommige dingen namelijk beter dan de Nederlanders.
Om mij heen zie ik nieuwsgierige, vrolijke en open Nederlanders en ik merk dat ze een glimlach op de gezichten van de anderen toveren. De Aziaten, Amerikanen en ook de Russen genieten van onze veelkleurige, spontane en losse gedrag. We stralen gelijkwaardigheid uit. Ik hoor ze soms letterlijk denken: "Waarom hebben wij geen Holland Heineken House en oranje fietsen?" Of "typically dutch" als we ons weer zo vrij en uitbundig gedragen.
Die bewondering zou zomaar kunnen omslaan als wij strenge leermeesters uit gaan hangen. Het maakt me zo trots om voor mijn land uit te mogen komen als ik zie hoe open, vernieuwend en gedurfd wij zijn. Maar ook beleefd naar onze gastheren en tegenstanders want als we dat vergeten slaat de bewondering vanuit andere landen om in reserve. Ze nemen dan juist geen voorbeeld aan je.
Kritisch zijn is goed maar als je alleen maar kritisch bent, sta je dan nog wel open voor wat wel deugt? Heb ik ergens wat kunnen lezen over wat er van de Russen te leren valt? Ja, misschien bij Jelle Brandt Corstius. Het is ten slotte zo dat als de schijnwerpers op de minpunten staan gericht alle pluspunten in een schaduw wegvallen.
Deze Spelen zijn echt atleet-gericht opgezet. De Russen hebben heel goed geluisterd naar de atleten en wat belangrijk voor hen is. Daarin zijn deze Spelen onovertroffen. Ik zou bijna revolutionair willen zeggen. De Russen hebben hier in Sotsji een enorme daadkracht getoond en iets ongelooflijks neergezet. Zouden wij in Nederland in staat zijn om een dergelijk project op poten te krijgen?
Niet dat dat van mij per se hoeft hoor, maar zouden wij dat kunnen? Of zou zoiets groots in de prachtige polder van het vooroverleg stranden? En kunnen we daar dan met elkaar om lachen? Om ons eigen onvermogen? En als ze in het buitenland dan lachen omdat onze onophoudelijke stroom van kritiek op elkaars ideeën ervoor zorgt dat we niet meer in staat zijn een groot project voor elkaar te boksen, zijn we dan op onze tenen getrapt?
Twaalf jaar geleden reed ik mijn eerste wereldbeker wedstrijd als een nul in de achterhoede. Nederland lag als shorttrack land volledig op haar gat. Zonder leergierigheid en openheid zou ik allang zijn afgedropen en had ik hier nu niet op mijn derde Olympische Spelen gestaan.
Helaas voor ons zijn Nederlanders niet beter of slimmer dan mensen uit Rusland of welk ander land dan ook. We zullen open moeten staan voor lessen van de ander om onze eigen groei te vergroten. Het is niet de sterkste die overleeft, maar degene die zich het beste aan nieuwe omstandigheden kan aanpassen.
We zijn dus gebaat bij een open, leergierige, wendbare en zelfbewuste opstelling. We moeten polderen met daadkracht en varen op de wind in onze rug. Serendipiteit wordt dan onze realiteit. Ik heb voorlopig veel respect voor wat de Russen hier hebben klaargespeeld. U ook?
Niels Kerstholt is shorttracker en lid van de nationale shorttrackselectie.