Dat lijkt alleen voor de Obama’s, Merkels en mensen van koninklijke aard weggelegd. Maar afgelopen week trakteerden De Telegraaf en KPN ons op een fantastische mooie avond.
Het was de afsluiter van een schaatsseizoen die voor de schaatswereld historisch was. Elk weekend was het prijs en het leek wel of er soms helemaal geen buitenlanders meededen aan de internationale toernooien. Tien olympisch kampioenen. Alsof Nederland de gouden medailles even is komen ophalen in Sotsji.
Maar elk van die tien kampioenen hebben jarenlang hier alles voor opzij gezet. Niet altijd aan andere mensen gedacht op de momenten dat het misschien wel zou moeten. En deze sporters hebben niet goed aan hun maatschappelijke carrière kunnen werken.
Maar die tien kampioenen waren er niet geweest, als zij niet werden uitgedaagd door een enorme grote groep die zich net zoveel inzet voor hun sport. Maar die mensen hadden net iets minder talent, een net iets minder goede omgeving of net iets minder geluk om wel te slagen in het doel dit jaar en als olympisch kampioen uit de bus te komen.
Ook voor mezelf liep het anders dan ik had gehoopt. Het was voor mij een seizoen waar ik constant achter de feiten aanliep en daardoor niet op de juiste momenten de dingen liet zien waar ik wel op hoopte.
Aan het eind van zo’n seizoen ga je dan bij jezelf te rade. Wat ging er mis? Wat had ik anders kunnen doen? Wat had misschien mijn omgeving anders moeten doen? Allemaal gedachten om er proberen van te leren. Om zo de kans groter te laten worden dat ik wel in de toekomst in de eregalerij word gehuldigd.
De belangrijkste conclusie en les die ik afgelopen jaar heb geleerd is dat je niet alles kan en misschien ook niet moet willen beïnvloeden. Soms gebeuren er dingen onverwachts of niet zoals je had gepland. Maar al die dingen zullen gebeuren met een reden. En hoe moeilijk soms die reden is te bedenken het zal uiteindelijk wel ergens goed voor zijn.
Misschien heb ik als schaatser niet de dingen bereikt die ik voor ogen had. Maar ik ben als mens al een stuk verder dan dat ik dit seizoen voor ogen had gehad. En dat zal mij de komende jaren als schaatser, maar nog belangrijker als mens, alleen maar verder brengen.
Het afgelopen seizoen heeft mij in ieder geval genoeg geïnspireerd, en mij bewust laten worden van hoe gaaf het is om te mogen schaatsen op topniveau. En dan is het nog gaver dat KPN en De Telegraaf de mensen die de olympische successen hebben behaald – en ook de mensen die er keihard voor hebben gewerkt, maar het net niet hebben gehaald – te verwennen met zo’n mooi avondje in het Rijksmuseum.
Tot volgend jaar.
Thijsje Oenema is langebaanschaatsster