Ik was dertien toen ik schaatsles kreeg van Margo. Van schaatsen op zich werd ik al enkele jaren heel blij, een warm gevoel en een glimlach van geluk wanneer ik als klein meisje helemaal in mijn eigen schaatsslag opging. Maar schaatsen bleek ook moeilijk, niet elke keer dat ik op de Eindhovense ijsbaan mijn rondjes deed voelde ik dat schaatsgeluk. Margo bracht daar verandering in. Ze leerde me dat je met opdrachten en techniek je schaatsgevoel kunt sturen, maar bovenal gaf ze mij vertrouwen en een warm gevoel. Ik deed alle oefeningen die ze me voordeed, leerde schaatsen slijpen en mijn eigen plan trekken. Het was een soort afhankelijkheid die me onafhankelijk maakte, door haar en voor haar voelde ik me sterk.
Rond de puberteit werd ik echt verliefd, stapelgek op Erik uit mijn schaatsgroep. Ik wilde bij hem zijn, hield hem continu in de gaten. Zijn aanwezigheid gaf me energie en ik wilde voor hem presteren, laten zien hoe ‘leuk’ ik ben. Eindelijk kon ik echt met hem zoenen. Ik had hem veroverd en voelde warmte, geluk en een glimlach. Dit is dus echte liefde, dacht ik en toch was dat gevoel niet geheel onbekend, de warmte en het vertrouwen herkende ik…
Verschillende verliefdheden gingen voorbij en ik bleef schaatsen. Hoewel, het schaatsen bracht me niet vaak meer het geluk wat ik van vroeger bij Margo kende. Een schaatsvriend vroeg me of ik eens mee wilde trainen in Den Haag. Ik ging mee naar zijn trainer en van de een op de andere dag was de schaatsliefde terug. Die trainer gaf mij opdrachten en ik voelde zijn bevlogenheid, zijn vertrouwen en inzet om er wat moois van te maken. Weer dat bekende warme gevoel van kracht en onoverwinnelijkheid. Luud liet mij genieten op het ijs. Ik ging hard schaatsen en ik wilde voor hem nog veel harder schaatsen.
Juf Jellema, Margo, Erik en Luud. Ik kreeg van hen een glimlach, voelde me gelukkig, wilde graag bij ze zijn en voor hen presteren. Op Erik was ik verliefd, maar was ik dat ook op juf Jellema, Margo en Luud?
Gekscherend zei ik ooit tijdens de ST4-trainerscursus dat een schaatsster een beetje verliefd op haar trainer moet zijn. Ik werd heel raar aangekeken. Maar er wordt toch gesproken over chemie tussen sporter en coach? Verliefdheid brengt een chemisch proces in ons lichaam op gang wat we niet bewust kunnen controleren. Ik denk, of eigenlijk ik voel, dat deze twee ‘chemieën’, die van verliefdheid en die tussen trainer en schaatsster, dicht bij elkaar liggen. Vol van chemische liefdesprocessen, schaats ik het hardst.
Ik hou van mijn man en dochter en houd anders van schaatsen en mijn trainers.
Carien Kleibeuker is schaatsster en komt in de marathon uit voor mkbasics.nl.