Met rood omrande ogen stond Christie aan het einde van de tweede shorttrackdag de Britse pers te woord. Zojuist had ze een kans laten liggen op haar eerste olympische succes. Bovendien haalde ze met haar kegelpartij de strijd uit de 500 meter finale. Met drie schaatsers tegen het ijs kon de Chinese Jianrou Li onbedreigd naar het goud schaatsen.
Het hele voorval liet haar niet onberoerd, op twitter bood ze zelfs aan de andere finalisten haar excuses aan. Het kenmerkt de 23-jarige shorttrackster. De fout die ze maakte doet haar pijn. Ze is geen schaatsster die aan intimidatie doet. Het zijn vooral haar benen die moeten spreken.
"Soms voel ik me geïntimideerd door anderen. Arianna Fontana (vijfvoudig Europees kampioene en de winnares van zilver afgelopen donderdag op de 500 meter, red.) is daar goed in. Ze heeft een soort aura om zich heen", aldus Christie. "Voor mij zou dat niet werken. Je kunt niet intimideren als het niet in je karakter zit."
Ook van Suk-Hee Shim is Christie onder de indruk. De zeventienjarige Zuid-Koreaanse domineerde sinds haar entree op het hoogste internationale niveau de lange afstanden, maar wist dat bij de wereldkampioenschappen vorig jaar niet om te zetten in goud. "Shim is indrukwekkend en haar benen zijn écht heel lang. Maar ze heeft bij het WK laten zien dat ze menselijk is."
De 1000 meter is haar jachtterrein. Christie voert het liefst negen ronden de leiding om met haar snelheid en uithoudingsvermogen de anderen haar wil op te leggen. Op die wijze won ze al eens het wereldbekerklassement.
Toch heeft ze de afgelopen jaren veel geïnvesteerd in andere strategieën. "Mijn tactiek was duidelijk voor de andere rijders. Ze lieten me niet meer op kop. Ik moest mijn mindset veranderen", vertelt ze. "Ze dachten dat dat het enige was wat ik kon."
Op kop racen geeft haar nog altijd de meeste voldoening en ze sluit niet uit dat ze bij de Olympische Spelen teruggrijpt op haar geliefde tactiek. "Zelfs als ik niet win voel ik me goed. Ik heb alles gegeven. Als ik van achteruit schaats, heb ik dat gevoel minder. Maar het is belangrijk om ook andere tactieken toe te kunnen passen."
De voordelen daarvan merkte ze dit seizoen. "Ik heb meer plezier gehad. Je gaat de rit in en ziet wel wat er gebeurt. Het is niet zo vermoeiend, zowel fysiek als mentaal. Anders was ik zó gefocust op het vechten om iedereen achter me te houden. Nu is het meer ontspannen."
Na de Olympische Spelen van Vancouver besloot Christie dat het anders moest. In Canada liep de Britse meer rond als toerist, dan als atleet. "Ik wilde de Spelen halen en dat was het. Ik was me niet bewust van de betekenis." Ze overwoog twee mogelijkheden: stoppen of alles eruit halen.
Ze koos voor het laatste en nam haar leven op de schop. Ze zette nog serieuzer alles aan de kant voor het schaatsen. "Ik wilde niet meer schaatsen en denken: ik wil die persoon verslaan. Ik moet degene zijn die de anderen willen verslaan."
Het betekende harder werken en naast de trainingen meer laten voor haar sport. Optimale rust pakken en zorgen voor de juiste voeding. "Als je geselecteerd wordt voor een nationaal team ben je getalenteerd. Dat is waar talent je brengt. Het zijn de kleine dingen die bepalen wie er top is en wie niet", stelt Christie.
"Mijn geluk is dat ik mentaal sterk ben. Mijn coach zegt altijd dat ik de mentale mogelijkheid heb om verder door te duwen. Daardoor kan ik harder trainen en sterker worden."
De afgelopen jaren was Christie de enige Britse vrouw die de strijd met de wereldtop aan kon. De mannen in haar ploeg zijn haar belangrijkste trainingspartners. Zij spelen een grote rol in het proces van de afgelopen jaren, waarin ze een stabielere en completere schaatsster werd. "Mannen zijn harder en schaatsen meer tegen je aan. Ik ben een klein persoon en best licht, dus dat was goede training."
Christie weet dat er in Sotsji rekening met haar wordt gehouden. En ook de Britse pers rekent inmiddels op medailles. In de aanloop naar de Winterspelen moest ze soms nee verkopen, omdat er te veel op haar af kwam. Toch ervaart Christie het niet als druk. "Iedereen staat achter ons. Dat is een mooi gevoel. We krijgen veel support van de mensen. Een hele eer."
Natuurlijk droomt ze van olympisch succes, maar dat is wat haar betreft niet het enige waar het om draait. "Het gaat niet alleen om medailles. Ik wil er zeker van zijn dat ik alles heb laten zien wat ik kan. No regrets."