Terwijl De Vries plaatsnam op de hoogste trede van het podium, stonden langs de kant haar ploeggenotes van MK Basics te genieten. Carien Kleibeuker voorop. De Heerenveense had een groot aandeel in de overwinning van De Vries. Kleibeuker liet zich afzakken uit de staart van het peloton om haar teamgenote de helpende hand toe te steken. Vervolgens was er voor de medevluchters van De Vries geen houden meer aan.
Vlak daarvoor maakte de dertigjarige De Vries deel uit van een kopgroepje dat de zegen leek te krijgen van het peloton. "Alles zat er zo’n beetje in, dus we mochten we weg", voelde ook De Vries, die al vlot Kleibeuker haar kant op zag komen.
"Sharon Hendriks ging net van kop af, Cindy Vergeer reed met haar mee, waarop ik vond dat ik maar gewoon naar Carien moest toerijden. Ze liet zich niet voor niets zakken. Maar een ronde later zag ik dat er niemand was meegekomen. Ja, dat verbaasde me wel. Carien reed wel hard, maar niet overdreven hard."
Dat deed Kleibeuker daarna wel. Als een onvermoeibare diesel scheurde ze over het ijs, De Vries in haar kielzog. "Ik hoefde eigenlijk niets te doen, alleen maar aanklampen bij Carien", bekende De Vries. "Daarna hadden we dat rondje snel te pakken."
Daarom stond Kleibeuker ook met veel genoegen te kijken naar de huldiging van De Vries. "Supergaaf voor haar", vond de vrouw die pas afgelopen donderdagavond terugkeerde van een trainingskamp op het Canarische eiland Tenerife, ter voorbereiding op haar Olympische optreden in Sotsji.
Onder de Spaanse zon had ze duidelijk nieuwe krachten aangeboord. "Ach, ik heb gewoon lekker doorgereden", bagatelliseerde Kleibeuker haar eigen rol. "Maar voor Elma is dit zó verdiend. Daar kan ik echt van genieten."
Elma de Vries | Foto: Neeke Smit
Genieten, dat deed De Vries zelf ook. En niet alleen van haar ererondjes. "Dit hadden we met z’n allen gewoon even heel erg nodig. We hebben zo'n goed team, maar verzilveren daar te weinig mee. Dan is een overwinning heel erg welkom. Ja, ook voor mezelf natuurlijk. Ik heb al een aantal finales gereden dit seizoen. Werd vierde, vijfde, zesde. Steeds heel dichtbij, maar steeds net niet. Dan is dit lekker."
Waarom haar ploeg niet voldoende rendement uit de kwaliteiten haalt, weet De Vries niet precies. Wel denkt ze dat het gemis van een echte sprinter zich doet voelen.
"Mariska Huisman, Foske Tamar van der Wal en Irene Schouten zijn natuurlijk goede sprinters. Dat is wel iets dat wij net even missen. In het verleden konden we dan nog wel eens het peloton moe rijden en daarvan profiteren, maar het niveau is in de breedte zo hoog geworden dat zoiets ook amper meer kan."
Met het rondje voor Elma de Vries was de strijd om de dagzege gestreden. Carien Kleibeuker vatte het vervolg simpel samen. "Ik hoefde alleen maar de boel te controleren. Zorgen dat er niemand weg kwam."
Dat gebeurde dus ook niet. Maar er werd nog wel volop gestreden om het oranje leiderspak. Dat hing aan het einde van de avond weer om de schouders van Ensing. Zij moest het een week eerder in Groningen afstaan aan Huisman, maar eindigde in Tilburg weer met zes punten voorsprong.