Zonder precies te kunnen vertellen waarom de klappen op het ijs nu weer raak zijn en de tijden hem soms versteld doen staan, voelt de bijna 24-jarige Slotegraaf het geluk door zijn lijf stromen. Hij schaatste het voorbije weekend, bevrijd van zorgen en genietend als de knul uit Peize die veertien jaar geleden de sport omhelsde, alle twijfel van zich af. “Voor het weekend dacht ik als ik de tien kilometer haal, dan ben ik goed bezig. Na dag 1 kon ik al nadenken over een eventuele derde plek, en toen de 1500 meter voorbij was leek dat helemaal mogelijk. Fantastisch dat het me lukte…”
Met 37,49 (tiende), 6.19,16 (vijfde), 1.48,36 (vijfde) en 13.09,96 (vijfde) gleed hij het ereschavot op. Zo onverwacht voor iemand met het predicaat talent die seizoenen achtereen dolend is geweest als gevolg van een taaie aandoening (ziekte van Lyme), zo nu en dan stiekem glurend naar een mogelijkheid het toneel in stilte te verlaten. Dat zou pas erg zijn geweest voor de pure liefhebber. Maar zie de nieuwe Remo. Plotseling presenteerde hij een nieuwe versie van zichzelf, een betere dan ooit. “Ik had me voorgenomen eerst op m’n oude niveau te geraken. In plaats daarvan heb ik er een stap bij kunnen doen. Ongelooflijk. Ik mag niet klagen na zo’n weekend.”
Samen gissen we naar een verklaring. Slotegraaf wijst op de belastbaarheid die de laatste twee, drie maanden omhoog is geschoten. “Ik heb veel geïnvesteerd op het duurvermogen, wat ik kon merken in de schaatstrainingen.” Er is veel meer gefietst, in andere woorden. Wat misschien nog bepalender is geweest in de ommekeer als langebaner: zijn instelling, of de benadering van de sport. Ooit begonnen met pure passie heeft Slotegraaf zich opgelegd opnieuw het genieten prioriteit te geven. Hij is gaan trainen omdat hij het leuk vindt. “Door meer te doen, en door over te stappen van het 1500-meterprogramma van de ploeg naar de lange afstanden ben ik heel snel verbeterd. Dat zorgde voor meer plezier."
“Daarnaast had ik op een gegeven moment – eind vorig jaar na het OKT dat op niets uitdraaide – zoiets van wat heb ik nog te verliezen? Ik kan er wel steeds een grote frustratie van maken omdat het niet lekker loopt en voortdurend chagrijnig van het ijs komen. Dat was niet de bedoeling, daar zou ik zeker niet beter door gaan schaatsen. Ik wilde genieten. Het werd ook prettiger naarmate ik meer aan kon. Kennelijk moest mijn lichaam wat langer wennen om de zwaardere belasting te verwerken.”
Slotegraaf is zijn leven naast het schaatsen anders gaan inrichten. Onderdeel van zijn studie commerciële economie is een stage bij FietsForensen, een bedrijf dat zich bezighoudt met het implementeren van fietsplannen bij de werkgever. “Dat is de afleiding die ik nodig heb gehad in de periode dat het minder ging met schaatsen. Op die manier had ik veel andere, leuke dingen om te doen. Alles bij elkaar heeft ervoor gezorgd dat ik me een stuk beter ben gaan voelen. Ik heb weer ontzettend veel lol in het schaatsen. De combinatie van de studie met de stage en de sport brengt rust in mijn hoofd en werkt om het beste uit mezelf te halen op de schaats.”
De derde plaats op het NK Allround bewijst dat zijn verhaal kan kloppen. Slotegraaf rijdt de komende dagen, wanneer het kan in het drukke WK-programma van Thialf, nog wat rondjes op kop voor zijn ploegmaat, Nederlands kampioen en WK-deelnemer Marcel Bosker. “Verder is er niets meer voor me. Het wordt uitkijken naar volgend seizoen. Ik heb in 2025 nog een heel ingewikkelde zomer gehad, waarin ik soms hele tijdvakken niet belastbaar was. Dan was het na twee weken trainen opnieuw rusten geblazen. Zoals het nu echter is, heb ik alle vertrouwen dat ik komende zomer alle trainingen kan verteren. Dat zou betekenen dat ik volgend schaatsseizoen inga met een veel betere basis. Die ene bronzen medaille, mijn eerste bij de senioren, smaakt naar veel meer. Mijn contract bij de ploeg loopt af. Daar heb ik me zorgen over gemaakt, maar na het NK hoop ik dat het wel goedkomt.”
