'Bij jonge Chris bewoog alles, nu houdt hij rustig zijn armen op de rug'

Garmt en Itie Huizinga zijn nuchtere Groningers met een boerenachtergrond. Garmt had in zijn jeugd ook de ambities om te schaatsen. De ruimte was er, maar het geld niet. “Juist daarom motiveert het mij extra om onze kinderen te stimuleren hun dromen waar te maken”, vertelt hij. Itie groeide op met sport: zij voetbalde en haar jongste zus schaatste zelfs met Marianne Timmer. Het echtpaar kreeg drie kinderen: Chris, zijn oudere zus Josie en jongere zus Lois. Josie vond haar weg in het marathonschaatsen, Lois in het hockey.

Dat Chris (28) inmiddels de bekendste van de drie is, maakt het soms ingewikkeld. “Er gaat veel aandacht naar hem uit”, erkent Itie. “Maar we proberen alle drie gelijk te behandelen. We moedigen iedereen aan en tonen oprechte interesse in wat ze doen.”

De eerste stappen van Chris op het ijs van een slootje achter het huis waren nog onwennig. “We hebben een filmpje van hem toen hij vijf was”, vertelt Itie lachend. “Hij krabbelde vooral een beetje rond. Lief om te zien, maar hij moest nog heel veel leren.” Zijn eerste serieuze kennismaking met het schaatsen kwam tijdens een herfstvakantie in Kardinge, waar kinderen een week lang tegen een gereduceerd tarief konden schaatsen. Zijn oudere zus Josie pakte de techniek snel op, terwijl Chris vooral bezig was met vriendjes, dollen en stoeien.

“Chris moest eigenlijk alles afleren”, lacht Garmt. “Alles bewoog bij hem, maar hij was wel snel.” Die verschillen tussen de kinderen leerden de ouders hoe belangrijk het was om ieder kind op zijn of haar eigen manier te begeleiden. Bij Chris ging het niet alleen om techniek, maar ook om discipline en doorzettingsvermogen.

Via YVG, de IJsvereniging Groningen, kreeg Chris zijn eerste officiële trainingen. Daar speelde trainster Hanna Dijkman een cruciale rol. “Zij heeft enorm veel voor hem betekend”, aldus Garmt. “Hanna begeleidde hem richting de Viking Race en andere belangrijke momenten in zijn jeugd.” In het begin draaide schaatsen vooral om plezier, maar al snel kwam zijn competitieve aard naar boven. In zijn eerste wedstrijden stond hij regelmatig op het podium, zowel op het ijs als op skeelers.

Zijn ouders herinneren zich nog een incident tijdens een inlineskatewedstrijd. In de eerste race werd Chris gediskwalificeerd, in de tweede ging het mis en kwam hij hard ten val. “Zijn halve gezicht lag open met drie hechtingen in zijn wenkbrauw tot gevolg”, vertelt Itie. “Maar twee weken later stond hij alweer op het podium.” Voor hen was het een angstig moment, maar ook een bevestiging van zijn veerkracht.

Die mentale weerbaarheid zat er vroeg in. “Zijn meester op de basisschool zei al: ‘Chris stelt doelen en gaat er volledig voor,’” herinnert Garmt zich. De drang om te winnen en zichzelf te verbeteren was altijd aanwezig. Dat bleek zelfs in kleine dingen. “Als er een zak snoep op tafel stond, deelde Josie uit en at Chris alles op”, zegt Garmt met een glimlach.

Ondanks het succes zijn Garmt en Itie altijd op de achtergrond gebleven. “Mensen als Jac Orie en Sven Kramer kennen ons niet en dat is prima. Wij bemoeien ons er niet mee en hebben vertrouwen in de staf.” Ook nu Chris een gevestigde naam is, blijven vaste gewoontes belangrijk. Zijn ouders staan langs de baan, maar hij zoekt hen bewust niet op. “Hij zwaait nooit naar ons”, vertelt Garmt. “Chris is gefocust op de race en is daar dan niet mee bezig. Voor een race heeft hij zijn ritueel: twintig slagen, bidon weg, nog een paar rondjes, veters aantrekken en dan is hij er klaar voor.”

De band binnen het gezin is warm. De verbondenheid zit in de vanzelfsprekendheid: er zijn, luisteren en weten dat je altijd op elkaar kunt terugvallen. In de loop der jaren zagen Garmt en Itie hun zoon veranderen. Van een jongen bij wie alles bewoog, naar een atleet die zijn armen beheerst op de rug houdt om energie te sparen. Ook mentaal groeide hij. “Hij was vroeger heel intens,” zegt Garmt. “Nu traint hij rustiger en bewuster.”

De weg naar de top was lang en vaak frustrerend. Jarenlang was het “net niet”: net geen podium, net geen doorbraak. “Maar nu is het anders”, zegt Itie. “Nu is het eindelijk wél.” Sinds 2017 maakt Chris deel uit van de ploeg rond Sven Kramer, toen nog Team Jumbo-Visma nu Essent geheten. Daar leerde hij niet alleen technisch veel, maar groeide hij ook mentaal. “De band met Kramer is nog steeds hecht”, vertelt Garmt. “Toen de grote namen stopten, ontstond er ruimte. Het opboksen viel weg en Chris kon echt floreren.”

De trots bij de ouders zit niet alleen in de sportieve prestaties. “Hij is altijd zelfstandig geweest”, zegt Itie. “Zelfs als zeventienjarige, toen hij naar Colombia ging, vond hij dat fantastisch.” Die zelfstandigheid en volwassenheid kenmerken hem nog steeds.

Voor de Olympische Spelen reisde het hele gezin, inclusief aanhang, af naar Milaan. Voor Garmt en Itie is het een bijzonder moment. “Het kost wel een hoop geld, maar hij heeft het deze keer gered. Wie zegt dat dit nog een keer gebeurt? Het is geweldig dat we dit mee mogen maken. Deze ervaring is onbetaalbaar. De rest is afwachten. Wij hebben een olympiër in de familie en die gaan we aanmoedigen. Met z’n allen.”

Chris Huizinga komt vandaag in actie in de eindronde van de ploegenachtervolging. Bekijk hier het olympisch dagprogramma met de startlijsten, uitslagen en de deelnemers van de langebaanschaatswedstrijden in Milaan Cortina.