In haar klassen vertelde Bibi Arts over haar belevenissen. “Vooral de culturele verschillen vielen mij op. Zo werd er in China veel op de veiligheid gelet. Bij de ijsbaan was er overal bewaking, er hingen camera’s en je kon niet op het openbare internet. Ook was alles heel schoon, eng schoon. Ik heb geen zwerver gezien. Dat is in Europese steden wel anders.”
“In Zuid-Korea zijn me vooral de etalages met puppy’s bijgebleven. Die zaten daar de hele dag te wachten tot iemand ze kocht, zelfs na sluitingstijd. Ook zagen we midden op straat een grote tank met een octopus. Die kun je daar kopen. Waar ben ik beland?, vraag je jezelf dan af.”
De jongeren in de klas hingen aan haar lippen, al was de topsportgroep met name geïnteresseerd in de sportaccommodaties. “Beijing heeft een heel cool stadion, waar de Olympische Spelen verreden zijn. Door te vertellen over de reis realiseerde ik me ook hoe vet het is wat we allemaal meemaken. En dat ik er weer heen mag. Zeker na het afgelopen jaar.”
‘Ben geen zwemmer’
In december vorig jaar was de shorttracker een paar keer gevallen op het ijs. In eerste instantie leek de schade mee te vallen en trainde ze hard door, maar later kwam ze erachter dat haar bekken scheef stonden. Het SI-gewricht boven haar bekken deed zoveel pijn dat ze nauwelijks kon staan en lopen. De topsport moet ze even helemaal loslaten. “Daardoor sliep ik in het begin slecht. Mijn lichaam was immers helemaal niet moe. Later veranderde dat, omdat ik zoveel pijn had. De hele dag door had ik er last van.”
Het enige wat ze kon doen om haar conditie op peil te houden, was zwemmen. “Dat heb ik zoveel gedaan, dat ik geen zwembad meer kan zien. Ik ben een schaatser, geen zwemmer. Dat was waarschijnlijk ook wel te zien, haha.”
'Rondjesmonster'
Inmiddels is die conditie op orde, zo merkte ze de afgelopen weken in de training. Terwijl haar ploeggenoten in Canada streden om de World Tour-medailles, sloot ze met de eveneens revaliderende Daan Kos en Leon Visser aan bij haar oude ploeg Centre of Excellence. “Eindelijk mocht ik mijn kop er weer aftrainen. Normaal ben ik niet zo’n rondjesmonster, maar nu vond ik zelfs de lange trainingen leuk, omdat ik me geen zorgen hoefde te maken of ik het vol zou houden. Het gaf echt een voldaan gevoel.”
“Ik heb zoveel progressie in korte tijd geboekt. Elke week ging ik twee tienden per rondje harder. Inmiddels zit ik alweer op het niveau van het nationaal team. Ik mag mee naar de World Tour, zelfs naar de komende drie. Dat het precies op het juiste moment goed valt, had ik niet durven hopen”, vertelt Arts.
Zoals haar scholieren wachtten op de uitslag van een tentamen, zo was Arts begin deze week gespannen voor de selectie. “Van alle kanten kreeg ik al vragen of ik mee zou gaan, maar ik had geen idee. Toen het afgesproken tijdstip van twaalf uur steeds dichterbij kwam, werd ik toch wel een beetje zenuwachtig. Het voelt alsof je aan het wachten bent op een examenuitslag. Ging ik mee naar Azië, zou ik een deel van de wedstrijden rijden of helemaal thuisblijven?”
Haar vriend moet zijn verjaardag vieren zonder Arts en haar teamgenoten moeten eind november maar de slingers voor haar ophangen, want de komende drie weken verblijft ze aan de andere kant van de wereld. Door alle baantjes die ze aan het begin van het jaar getrokken heeft, mag ze zich weer meten met de internationale top op het bevroren ijs.