Voormalig wereldkampioen aflossing Mark Horsten kwam rond 2015 naar Noord-Holland om de meest talentvolle inlineskaters van de regio onder zijn hoede te nemen. Een daarvan was Bente Kerkhoff. Op dertienjarige leeftijd sprong de Oostwoudse er niet uit. Net als de andere meiden zat ze niet zo diep, wilde ze het gezellig hebben en was ze gewend veel te trainen. De techniek moest er nog ingeslepen worden, precies de reden dat Mark was gekozen als trainer van het nieuwe regionale trainingscentrum.
Langzaam leerde Mark zijn pupil kennen. Als hij de schema’s een dag te laat stuurde, kreeg hij steevast van Bente een appje. Ze wilde haar eigen planning voor die week kunnen maken. “Al op jonge leeftijd was ze enorm gedisciplineerd”, vertelt Mark. “Ook in het uitvoeren van haar raceplan, daarin was ze extreem. Als ze een wedstrijd won zonder het plan goed te hebben uitgevoerd, was ze ontevreden. Nooit ging ze een race in met het gevoel van we zien wel en als ik win, dan ben ik blij. Ze had altijd een plan nodig, anders vond ze het niet leuk.”
“Qua aanleg was ze niet het grootste talent, maar ze heeft er echt een goede kop opzitten”, vervolgt Mark. “Bente liet zich nergens door van de wijs brengen. Ze keek niet op tegen de senioren, reed zonder blikken of blozen tussen de jongens. En als ouders of rijders het bloed onder haar nagels vandaan wilden halen, stond ze daarboven. Ze deed echt haar eigen ding, gefocust op zichzelf en haar raceplan. Zelf heb ik ook op hoog niveau geskeelerd en ik vind het knap dat ze er zo in kan staan.”
“Het is nog steeds een van haar sterkste punten dat ze zich niet laat beïnvloeden door anderen. Als ze een drie kilometer niet goed rijdt, dan vindt iedereen daar wat van. Zelf trekt ze zich daar niets van aan. Ze weet vaak precies waar het aan ligt en een wedstrijd later kan ze dat probleem al verholpen hebben. Ook op camera kan ze zichzelf zijn.”
“Zo’n mindset zie je niet heel vaak. Als atleten dat hebben, steken ze er vaak bovenuit. Max Verstappen heeft het, of Mathieu van der Poel. Zij laten zich niet uit evenwicht brengen door anderen. Natuurlijk is de media-aandacht bij hen van een heel ander kaliber, maar ik vind het knap dat die sporters daar niet gevoelig voor zijn.”
Overigens duidt dat niet op onverschilligheid of een egoïstische blik. “In de wedstrijden was Bente zeker koel, maar daarbuiten was ze heel sociaal. Toen Janne Berkhout op twaalfjarige leeftijd voor het eerst bij de ploeg kwam, schoot Bente haar graag te hulp. Ze was niet te beroerd anderen te helpen. En daardoor ging ze ook meer nadenken over haar eigen techniek. Bente was een van de weinige rijders die vroeg waarom we bepaalde dingen deden. Ze wilde begrijpen wat er achter zat. Het is een intelligente vrouw.”
Aan de andere kant kon Bente ergens snel op uitgekeken zijn. “Zij kan niet sporten als ze niet honderd procent gemotiveerd is. In fietsen was ze bijvoorbeeld nooit goed, omdat haar hoofd er niet naar stond. Ze voerde het alleen uit omdat het goed was voor het skeeleren en schaatsen. Daarnaast had ik bij wedstrijden het idee dat ik haar elke keer moest uitdagen. De 500 meter ging ze bijvoorbeeld skeeleren om de snelheid erin te krijgen. Aan Marit (zie kader) kon ze niet tippen, maar dan had ze haar eigen doel om bijvoorbeeld binnen een seconde van haar te finishen. Veel rijders van zeventien of achttien jaar hadden liever de sprint overgeslagen, maar bij Bente moest ik steeds iets verzinnen om haar te prikkelen. En als ze die 500 meter beter onder controle kreeg, kon ze daarvan profiteren tijdens de laatste rondes van de afvalkoers.”
'Koele kikker met een klein hartje'
Marit van Beijnum reisde in haar juniorentijd met Bente af naar de internationale titeltoernooien. Zo ontstond een vriendschap. “Bente lijkt een koele kikker, maar als je haar leert kennen kom je erachter dat ze een klein hartje heeft en heel lief is.” Marit steunde haar vriendin toen ze in 2021 worstelde met een hersenschudding, die Bente lange tijd achtervolgde. “Daar heeft ze een flinke klap van gehad, maar vervolgens heeft ze enorme veerkracht getoond. Ze heeft goed geluisterd naar haar lichaam en de draad weer opgepakt. Ik vind het heel vet om te zien hoe ze de afgelopen jaren gegroeid is. Het ontroerde me zelfs dat ze naar de Spelen mocht. Ik weet hoe hard ze ervoor gewerkt heeft.”
In de marathonsport miste ze een tijdje die uitdaging. Zo erg zelfs, dat ze ermee stopte. “Ze vond er niks aan dat ze pelotonvulling was. Omdat ze eerst nog moest groeien, kon ze niet voorin meedraaien. Nu ze bij Albert Heijn Zaanlander rijdt, wordt ze weer getriggerd voorin.” Dat ging zo voortvarend dat ze in 2024/2025 zelfs het eindklassement van de Topdivisie won.
Het zou Mark ook niet verbazen als Bente er een jaartje tussenuit knijpt of ervoor kiest zich volledig te focussen op één discipline. “Elke keer wil ze zichzelf op een andere manier prikkelen. Ik zag eerlijk gezegd ook niet gebeuren dat ze zou doorbreken op de langebaan. Ik had verwacht dat ze een paar jaar zou langebanen, dan nog wat marathons en vervolgens zou gaan studeren. Maar haar mindset heeft het verschil gemaakt, daardoor heeft ze deze stappen kunnen maken.”
Ook als mens is ze gegroeid. Dat bleek bijvoorbeeld uit haar sollicitatie bij Albert Heijn Zaanlander. “Bente heeft geleerd dat ze af en toe voor zichzelf moet opkomen. Van nature is ze heel bescheiden. Sjoerd Gerards, haar trainer op het ijs, en ik moedigden haar aan om zich over haar trots heen te zetten en aan te kloppen bij teams. Het liefst schreeuwt ze het niet te hoog van de daken, maar laat ze haar benen spreken. Dat tekent haar karakter. Voorafgaand aan de Spelen zal ze nooit zeggen dat ze de top-5 zal halen, maar in haar hoofd heeft ze zeker een idee wat ze kan.”
“Natuurlijk wens ik Bente goud toe in Milaan, maar ze is nog hartstikke jong. In mijn ogen heeft ze al een topseizoen, wat niet gemaakt of gebroken zou worden door het OKT. Haar winter kan niet meer kapot. Alles wat op de Spelen gebeurt is extra. Als ze veertiende wordt, ben ik nog steeds heel blij voor haar.”
