Daniëlle Bekkering komt als eerste over de streep in Amsterdam.
Als vanouds stond ze daar weer, Daniëlle Bekkering. Bloemen in de handen, een glimlach op het gezicht. Een vertrouwd beeld, maar wel een beeld dat door de jaren heen wat zeldzamer is geworden. Bekkering, 34 jaar inmiddels, is niet meer de veelvraat van weleer. Kansen zijn schaars, zeges eveneens.
Maar de winst die ze in Amsterdam binnenhaalde, was niet alleen daarom een bijzondere. Bekkering evenaarde met haar 61ste overwinning Atje Keulen-Deelstra. De legendarische Friezin zette eind jaren zeventig de teller op 61, en dat aantal bleef decennialang staan. Bekkering schaarde zich nu op gelijke hoogte, en heeft nog uitzicht op meer. Zeker met het buitenlands natuurijs in het vooruitzicht.
Het was niet alleen daarom dat Bekkering genoot op de Jaap Edenbaan, waar ze zich behoorlijk sterk voelde. De rijdster van BTN De Haas was actief, had de hand in meerdere kopgroepjes en was ook de initiator van de uiteindelijke groep van zes die weliswaar geen rondje pakte, maar wel uit de greep van het peloton bleef. "Ik voelde me vanavond goed, en dan wil je dat tonen ook", gaf Bekkering toe. "Daarom heb ik steeds geprobeerd iets te forceren, en uiteindelijk slaagden we daarin."
Maar de vrouwen die Bekkering met zich mee kreeg, waren niet de meiden waarmee ze naar de streep wilden rijden. Daarvoor hebben Mariska Huisman, Foske Tamar van der Wal en Irene Schouten zich inmiddels ontwikkeld tot te sterke sprinters. Dat was voorheen het handelsmerk van Bekkering, maar die tijd is voorbij. "Tegen die meiden kan ik niet meer op in de sprin, wist Bekkering zelf maar al te goed. "Daarom ben ik goed op me heen blijven kijken en loerde ik op een momentje om weg te kunnen rijden."
Dat moment kwam drie ronden voor het einde. Bekkering versnelde, en achter haar keken de vrouwen elkaar aan. Of beter gezegd: werd er vooral naar Schouten gekeken. De waarschijnlijk snelste vrouw van het stel werd geacht het gat dicht te rijden, maar Schouten vertikte dat. Bekkering maakte dankbaar gebruik van de besluiteloosheid, vergrootte haar voorsprong en kon in de laatste rondje al voorzichtig een voorschot nemen op haar recordzege. "Dit was het ideale scenario", stelde ze na afloop. "Ik hoopte er inderdaad op dat de andere meiden elkaar zouden aankijken, dat niemand het initiatief zou nemen om het gat dicht te rijden. En dat kwam uit ook."
Schouten won de sprint van het groepje, en baalde zichtbaar. "Ze wilden dat ik het gat zou dichtrijden, maar dat ga ik echt niet doen", verzuchtte ze. En er was meteen plaats voor realisme ook. "Als ik hier wel had gewonnen, was dat absoluut onverdiend geweest."
Verdiend was het voor Bekkering zeker wel. De oude rot stal niets, en moest het ook nog eens in haar eentje verdienen ook. De rest van haar ploeg kampt al enige tijd met fysiek leed. "En als je dan zo’n mooie overwinning pakt, dan voelt dat echt goed hoor", liet ze met een stralende lach weten.