"Ik wilde naar Amsterdam. Nu ga ik als reserve, maar daar heb je niks aan", aldus een geëmotioneerde De Vries. Op de 1500 meter pakte ze weliswaar de winst, maar daarin kon ze niet genoeg tijd goedmaken op Annouk van der Weijden. "Ik wilde een seconde pakken, misschien zelfs wel meer, want ik weet dat de 1500 meter mijn sterkste afstand is."
Op de afsluitende 5000 meter moest de 29-jarige De Vries bijna twee seconden inhalen op haar ploeggenote en uiteindelijke winnares van het eindklassement. Het zou zwaar worden, maar vooraf bekeek ze het positief: "Ik dacht: als ik hem in een keer op heb, wie weet kan ik dan nog wat doen. Toen ik nog zeven rondes moest, dacht ik dat ik er nog maar vier moest. Dat viel me heel erg tegen. Het is zilver geworden en ik kan het niet mooier maken dan het is."
Ondanks de zilveren medaille is de ontgoocheling groot. "Ik heb er dit seizoen alles voor gedaan en ben ook overal goed geweest, maar je moet jezelf soms gewoon belonen met die eerste plek. Die heb ik dan nodig om het leuk te blijven vinden." Over het hele weekend had De Vries een dubbel gevoel. "Ik wilde natuurlijk eerste worden, en dat had ook gekund. Maar aan de andere kant is zilver natuurlijk ook mooi." Samen met haar ploeggenote Van der Weijden stonden de twee schaatssters op bijna elke afstand samen op het podium.
Ook bij de World Cup finale in Minsk staat De Vries op de reservelijst van de 3000 meter. Als ze mag rijden, zal ze in Minsk zeker starten op die afstand. Na deze teleurstelling moet De Vries haar doelen aanpassen. "Ik wilde een doel maken van het WK Allround. Daar wilde ik zo hoog mogelijk eindigen. Dat valt nu weg, ik ga het eerst even verwerken en daarna kijken wat de volgende doelen zijn."