Ploegmaten Gary Hekman en Mark Horsten werden relatief vroeg in de wedstrijd geëlimineerd. Daarna moest Ariëns zelf zijn plek verdedigen. "Daardoor zat ik heel veel zelf in de wind te rijden. Iedereen die alleen zit, krijgt het moeilijk. De afvalkoers is bij uitstek een wedstrijd waarbij je eigenlijk tot in de finale een team nodig hebt."
Toch was hij niet geheel ontevreden. "We hebben nog nooit een medaille op deze afstand behaald. Ik denk dat het misschien wel één van mijn betere afvalkoersen ooit was. Ik heb veel vertrouwen in mijn niveau en ik doe niet onder voor iemand als Ewen Fernandez, die vandaag tweede wordt."
Winnaar werd Swings. Het was zijn derde titel van het toernooi. Hij greep al zo'n twintig titels in zijn carrière. Toch begon de veelwinnaar zich zorgen te maken, toen hij op de eerste twee afstanden van dit toernooi niet kon winnen.
"Ik begon mijn zelfvertrouwen te verliezen. Ik twijfelde niet aan mijn niveau, maar wel of de puzzelstukjes nog op zijn plek zouden gaan vallen. Als het soms tegenzit, kan het lang tegenzitten. De 1000 meter en relay die volgden op mijn slechte races, zijn ook onvoorspelbaar. Daar kan het zomaar ook mis gaan."
Daar ging het niet mis. Hij greep tweemaal goud, hervond zijn zelfvertrouwen en had de afvalkoers van start tot finish onder controle.
Achter Swings werd Ewen Fernandez (Frankrijk) tweede, Fabio Francolini (Italië) derde. In de finale zaten ook Alexis Contin (Frankrijk), Lorenzo Cassioli (Italië) en Felix Rhijnen (Duitsland). "Dit is misschien wel een gouden lichting", erkent Swings. "We rijden al jaren tegen elkaar en maken elkaar continu het leven zuur."
Ariëns: "De concurrentie is enorm. De top vijf hier, is ook de top vijf op een wereldkampioenschap."