Drie jaar geleden maakte Antoinette, toen nog juniore, haar debuut op het EK Allround. Ze was toen een heel ander meisje dan ze nu is, zag ze. "Er steekt veel meer volwassenheid in. Nu stá ik er, als een volwassen persoon. Ik weet wat ik wil."
Toen, bij het EK in eigen land, keek ze haar ogen uit. Alles was leuk en spannend. "Ik had toen alleen nog maar NK's gereden en het WK Junioren. Toen kwam alles vanzelf", vertelt ze.
Ze mocht dat jaar ook al mee naar de World Cups in Salt Lake City en Calgary. Die reis was geen onverdeeld succes. Met betraand gezicht stapte ze in Salt Lake van de ijsbaan af. Het was allemaal nog net wat te veel.
"Ik kwam als klein meisje ineens tussen de grote mannen. En TVM was niet zomaar een ploegje, de schaatsers testten me ook wel even uit", kijkt ze terug. "En ook al werd ik goed opgevangen door Gerard Kemkers en Geert Kuiper, ik was toch wel alleen. Je mist dan je eigen ploeggenoten."
Die timide De Jong is verleden tijd. Ze maak zicht nu niet meer druk om wat anderen vinden of doen. "Ik heb mijn eigen doelen."
Die doelen heeft ze met moeite gevonden. Haar opkomst was stormachtig. Als juniore kon ze al mee met de senioren en plaatste zich zelfs al voor de Winterspelen. De wereld leek aan haar voeten te liggen, maar ze kreeg vorig seizoen te maken met een terugslag. Haar eerste officiële jaar als senior bij Team Clafis pakte niet goed uit. Ze reed slechter en slechter.
De 20-jarige Friezin zegde haar contract bij de ploeg van Jillert Anema op en vond een plekje bij de ploeg van coach Rutger Tijssen en Ireen Wüst. Daar begon ze voor haar gevoel weer op nul. "Ik moest alle kracht weer terugvinden", vertelt ze. Het jaar ervoor had ze geen krachttraining gedaan en dat brak haar op. "Ik heb echt al die kracht nodig, in mijn benen, in mijn rug, in mijn buik."
Onder Tijssen ging ze daar weer mee aan de slag en hervond het plezier in het schaatsen dat ze vorig seizoen was kwijtgeraakt. Veel verwachtingen koesterde ze niet. Het EK voelt daarom als een welkome verrassing. "Ik had aan het begin van het seizoen niet kunnen verwachten dat ik hier zou zijn. Dit is hartstikke gaaf. Hier doe je het voor", zegt De Jong.
En anders dan drie jaar geleden, toen ze als vijfde eindigde, stelt ze zich meteen scherpe doelen voor het kampioenschap. Het podium behoort zeker tot de mogelijkheden, vermoedt ze. En zelfs goud valt niet uit te sluiten. "Ireen wordt steeds beter, maar ik kan erin mee", zegt ze over haar ploeggenote. "Ik kan bij haar in de buurt komen, maar vergeet Martina Sablikova niet. Ik ben benieuwd hoever ik kan komen."
Eén ding heeft De Jong al wel gemerkt: ze is weer terug. Terug op haar oude niveau van 2014. Het niveau van de jonge De Jong. "En misschien wel er voorbij."