En voor nadenken hadden de vrouwen van het peloton méér dan voldoende tijd gedurende deze Alternatieve, die maar niet op gang wilde komen. Drie vroege vluchters – Gioya Lancee, Janet Beers en belofte Iris Mulder – bepaalden tientallen kilometers lang het beeld van de wedstrijd en kregen dik tien minuten voorsprong. Het peloton deed niets. Puur ICT-BTZ, de formatie van klassementsleidster Esther Kiel, hoefde niet. Zij hadden Lancee van voren, die ook nog eens gezegend is met een prima sprint. De rest speelde, op een paar plaagstootjes na, vooral verstoppertje.
Het klinkt hard, maar het is wel de realiteit: de vrouwen maakten er zo een stomvervelende koers van. Sterker, het werd zelfs nooit een echte koers. En daarmee bewezen zij zichzelf bepaald geen dienst. De Alternatieve is de belangrijkste wedstrijd van het jaar, iedereen heeft die bovenaan het verlanglijstje staan. Er was werkelijk helemaal niets van terug te zien. Dat is ronduit teleurstellend als er zóveel ogen op je gericht zijn, inclusief die van de NOS.
Anne Tauber bekeek het, zegt ze, met plezier. Al was dat geen compliment voor de rest van het peloton. “Na mijn overwinning in 2018 heb ik me weleens zitten opvreten. Dan dacht ik: niemand wil echt. Of ze doen niet hun best. En soms hebben ze in mijn ogen ook niet genoeg lef. Maar nu maakte het me niet uit. Ik rij hier voor mezelf, voor de lol. Soms ging ik mee in de aanval. Keertje wel, keertje niet. En dan heb ik er alsnog lol in. Maar ja, soms heb ik inderdaad wel met verbazing gekeken.”
Met verbazing keken de liefhebbers op hun beurt naar Anne Tauber. Ze is inmiddels 30 jaar, woont deels in het Italiaanse schaatsdorp Collalbo en Nijmegen, en heeft al jaren het mountainbiken hoger in het vaandel staan dan schaatsen. Ze is drievoudig Nederlands kampioene cross-country, eindigde drie keer in de top tien van het WK en won een keer brons op het EK. In 2021 vertegenwoordigde ze Nederland tijdens de Olympische Spelen in Tokio, waar ze elfde werd. Kortom, voor schaatsen had Tauber bitter weinig tijd. Ze reed vier jaar geleden nog een keer mee op Zweeds natuurijs in Luleå, en stond anderhalf jaar geleden een keer aan de start van een marathon in Thialf. Dat was het.
Schaatstrainingen? Tauber lacht bescheiden. “Eén of twee keer in de week.” De voorbereiding op de Weissensee? “In de buurt van Collalbo lag natuurijs, daar heb ik twee keer kunnen schaatsen. Ging één keer niet heel goed. Ik zakte door het ijs en daarbij raakte mijn schouder half uit de kom. Dat herstelde gelukkig snel.” Niettemin kwam Tauber zonder al te veel overtuiging naar Oostenrijk. “Ik was bang dat ik wedstrijdhardheid zou missen, omdat ik nog geen hele harde intervallen heb gedaan.” Op dat punt werd ze echter niet echt getest. “Ik heb zelf wat aangevallen om die intervallen te rijden, maar ik werd inderdaad niet erg getest omdat ik gewoon een eenling ben. Ik heb geen sterk team achter me dat dingen voor mij kan oplossen.”
Tauber deed op het Oostenrijkse bergmeer dus letterlijk alles zelf. Op het ijs en naast het ijs. Haar ouders tekenden voor de verzorging. “Mijn vriend was er ook, en de fysio van het mountainbiketeam is nog een keer gekomen om te masseren. Lekker simpel, maar dat is prima. Ik kwam hier vooral om plezier te maken, om lol te hebben. Dat is echt wel gelukt.”
Het fietsen gaat sinds twee jaar wat minder, vertelt Tauber. Als je dan met minimale training wel een grote koers als de Alternatieve kunt winnen, is een carrièreswitch misschien een optie. Tauber lacht even. “Ik zie wel dat het schaatsen me goed doet. Op het ijs kan ik ook een basis leggen die in de zomer goud waard is. Toen ik veel schaatswedstrijden reed, was ik op de fiets ook heel goed. En dan hoef ik niet eens een heel schaatsseizoen te rijden, want dat vraagt ook heel veel van me. Als jonge atleet kon ik alles doen, nu niet meer. Maar als ik mijn keuzes maak en het schaatsen integreer, dan past dat heel goed bij me. En ik doe het allebei met heel veel liefde en plezier.”
In het allerlaatste deel van de koers kwamen de vrouwen zowaar nog wat in actie, mede omdat Lancee ten val gekomen was. Van Koppen en Tauber pakten het initiatief en reden samen weg. Daarmee eindigde de Alternatieve in een tweestrijd. “Anne probeerde het in het laatste stuk heel vaak”, stelde Van Koppen. “En het enige dat ik dacht was bijblijven, bijblijven en wachten tot de streep. Ik dacht dat de sprint mijn beste kans was en daar ging ik ook voor. Maar het laatste stuk verkrampte ik, was leeg. Anne was gewoon sterker.’’
Zo sprintte Anne Tauber tot haar eigen verbazing naar de winst. “Ik kwam hier voor het plezier, wilde gewoon lekker koersen in de zin van goed trainen en veel plezier maken. De eerste twee wedstrijden gingen al boven verwachting goed, en vervolgens probeerde ik het in deze koers een beetje goed te spelen. Maar dat ik het met winst kan afmaken, is echt ongelooflijk.’’
Over het verdedigen van haar titel is Tauber duidelijk. “Weissensee 2027 staat al in mijn agenda.” Het peloton is gewaarschuwd.
