Op 15 februari van dit jaar beleefde Femke Kok het hoogtepunt van haar carrière door als eerste Nederlandse ooit goud te winnen op de 500 meter. En iemand die zo fel gestraald heeft op het hoogste podium, kan in de maanden erna zoekende zijn naar motivatie. Want als je jarenlang alles op de Olympische Spelen hebt gegooid, wat is dan de waarde van een World Cupje in Beijing?
Kok kennende zal ze desondanks nog steeds gebrand zijn om races te winnen en te streven naar technische perfectie op het ijs. Maar dit weekend is die perfectie ver te zoeken. ‘Als een krant’, zo omschreef Kok haar rijden op de 1000 meter, die eindigde met een teleurstellende zesde plaats. Leunend op haar geweldige explosiviteit hoopte ze het tij te keren op de 500 meter. Andere jaren kon ze met een tijd van 37,49 nog hopen op het goud, maar dit seizoen heeft ze te maken met een gretige Angel Daleman.
"De afgelopen jaren kwam ik nog weg met een mindere race, maar nu is Angel in topvorm", aldus Kok bij de NOS. "Ik heb duidelijk de vorm nog niet. Ik slipte weg bij de start en dan is het lastig om weer in de race te komen. Mensen denken altijd dat ik een robot ben en dat het wel goedkomt als ik aan de start sta, maar zo werkt het niet. Ik kan niet jaar in, jaar uit presteren."
Ze probeert de negatieve tendens rondom het einde van haar zegereeks om te draaien. "We kunnen wel het negatieve benadrukken, maar het is niet normaal hoelang ik dat vol heb kunnen houden. Mijn coach Dennis van der Gun zei ook dat ik er trots op moet zijn. Dat gevoel houd ik vast."
Waar Kok mocht strijden in Milaan om eremetaal, miste Daleman de boot. In de schaatswereld geldt ze al jaren als een enorm en op juniorenniveau won ze alles wat ze voor het grijpen had, maar vorig jaar stokte de groei. Aan het eind van het seizoen vond ze de stijgende lijn weer. Ze was teleurgesteld dat ze die vorm niet kon tonen op het NK Sprint door een rugblessure.
Die gretigheid nam ze mee naar de zomer. Via de trainingskampen in Inzell en het zomerijs in Nederland naar een oefenwedstrijdje op zaterdagavond, waar ze een persoonlijk record klokte. Die 37,26 was het eerste waarschuwingsschot dat ze loste. Het echte geweld volgde met haar 1000 meter-winst op het World Cup Kwalificatietoernooi en vervolgens haar zegetocht in Beijing.
Na vrijdag de 1000 meter te hebben gewonnen, oogde ze een dag later wederom ontspannen. Met een van haar snelste openingen ooit (10,50) en een rondje van 26,8 verbaasde Daleman ook zichzelf op de 500 meter. ‘What the f*ck’, leek ze tegen haar coaches te zeggen, toen ze de tijd op het scorebord zag en een eentje achter haar naam. Haar ploeggenoot Suzanne Schulting volgde in haar slipstream en zorgde met 37,70 voor een volledig Oranje-podium door brons te pakken.
“Ik heb er niet eens woorden voor hoe goed het gaat”, vertelde Daleman na afloop bij de NOS. “Het is heel cool om Femke te verslaan, want ze is zó goed op de 500 meter. Die vrouw kan ontzettend hard schaatsen.”
Net als op de 1000 meter was de rit van Daleman niet foutloos. “Daarom was ik ook zo verbaasd toen ik mijn tijd zag. Huh, hoe kan dit? Zo goed voelde dit niet. Er zit zeker meer in, mijn perfecte rit moet nog komen. Maar ik ben blij dat ik nu al zo stabiel ben. Die lijn hoop ik door te zetten.”
