Hoe kijk je terug op je prestaties in Milaan?
Michelle Velzeboer: “In eerste instantie was ik zeker teleurgesteld, intussen kan ik trots zijn. Op de 500 meter heb ik puur pech gehad waar ik zelf niets aan heb kunnen doen. Ik was heel blij met de derde tijd die ik reed in de heats, zo snel ben ik nooit geweest. Daarnaast baalde ik van de laatste bocht op de 1000 meter. In de rest van de rit liet ik goede dingen zien. Ik weet dat ik de goede kant op ga. Verder is het lastig en mooi tegelijk als je zo’n zus hebt zoals Xandra, omdat je het gevoel hebt dat je ergens naartoe werkt en nog niet bent waar je wilt zijn.
“Dat geldt voor iedere topsporter, maar als je zo’n zus hebt is dat misschien net een stapje extra. Ik wil ook ritten winnen. Blijkbaar heb ik daar nog iets meer tijd voor nodig. Het wordt een doel voor het WK in Montréal. Ik heb nu al zin om het daar te proberen, want ik wil niet overkomen als iemand die alleen maar teleurgesteld is.”
Zus Xandra had al een olympische titel, die van de vrouwenrelay in Beijing, en daar zijn er nu twee bijgekomen. Kijk je anders naar haar?
“Nee, nee, natuurlijk is ze is niet anders. Twee keer goud is een heel mooie beloning voor hetgeen ze ervoor heeft gedaan en al had gepresteerd. Er is gezegd dat het goud van de 1000 meter een verrassing was, maar dat vind ik niet omdat Xan eerder heeft laten zien dat ze ook op deze afstand tot de top behoort. Dat was eerder dit seizoen niet gelukt. Dat is niet erg: ze wist dat het hier moest gebeuren, niet in al die World Tour-races hiervoor. Ik ben supertrots, en hungry for more.”
Is de gedachte ik kan olympisch kampioen worden al langsgekomen? Of is dat juist iets waar je niet aan durft of wilt denken totdat het moment daar is?
“Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn, al is dat een gedachte die af en toe oppopt. Dan droom je even van zo'n moment. Dat is me ook overkomen voor de 500 meter, toen had ik ineens het idee van misschien staan we samen op het podium, en ook nog met Selma (Poutsma, red.). Dat zou niet zomaar gebeuren. Na de 500 meter leek het me eerst beter dat soort gedachten niet meer te hebben. Nee, hield ik me toen voor, als ik niet meer over dat soort dingen kan dromen, waarom werk ik er dan nog zo hard voor? Dus is het juist goed zo nu en dan te dromen en je er niet op te fixeren.”
Die droom lijkt dichterbij voor je dan ooit tevoren. Dankzij de successen van Xandra en Jens krijg je bijna het gevoel dat het niet verkeerd kan gaan.
“Ja, dat klopt. Alleen weten we allemaal dat een foutje funest kan zijn. Wat ik weet is dat we er allemaal heel veel zin in hebben. Dat zeggen we steeds tegen elkaar: morgen gaat het gebeuren. Al het werk is gedaan, we zullen zien wat het brengt. Nu moeten we genieten van de race die we zullen rijden. Er is geen garantie. We moeten de focus houden op goed wisselen, de rust bewaren, mooie bochten rijden.”
Wat doet Michelle Velzeboer als de ploeg woensdagavond wint?
“Sowieso heel hard juichen, hahaha! Ik denk dat het heel mooi zou zijn als we dit samen kunnen bereiken. We hebben al heel erg mogen juichen voor Xan en Jens. Dat is supermooi, maar er zijn meer mensen in de ploeg. Het liefst wil ik goud. Met een medaille naar huis gaan is denk ik ook bijzonder.”
Hoe is het om deel uit te maken van het beste shorttrackteam op deze Spelen?
“Als dit was gebeurd met een ander land, zou ik echt hebben gedacht: hebben zij weer dat goud… Zo was het toen Italië de mixed team relay won. Ik gun het hen, maar wij hadden zo graag op hun plaats gestaan. Gelukkig is het daarna veel beter gegaan. Ik denk dat de concurrentie nu wel even achter haar oren zal krabben.”
