Vreugdenhil deelde de nekslag aan zijn medevluchters uit in de laatste twee kilometer. Hij reed weg uit de kopgroep en zag de anderen pas na de streep weer terug. De rijder van Okay Fashion & Jeans finishte solo en genoot met volle teugen van zijn zege.
En de man uit Eldersloo deed geen enkele moeite zijn opluchting te verbergen. ’’Hier zat ik echt op te wachten. Hier zat heel het team op te wachten’’, bekende hij met een brede lach. ’’Weet je, we zijn de laatste weken hartstikke goed, maar missen net dat kleine beetje dat nodig is om te winnen. Dat is vervelend.’’
Voor deze dag had zijn ploeg een simpele strategie bedacht: de beuk erin. ’’Absoluut. We kwamen hier alleen maar om te winnen. Daar stond mijn kop ook naar. Daarom was de afspraak vanaf de eerste meter de beuk erin te gooien. Aanvallen. Als we dan ten onder gingen, was het in ieder geval strijdend.’’
Vreugdenhil en zijn kompanen hadden één mooie bondgenoot: het Runn-meer. De ijsplaat tussen Falun en Borlänge is in het verleden al vaak scherprechter geweest voor de marathonschaatsers. Maar van het ijs viel juist nu niet veel te duchten. Dat lag er prima bij, zonder scheuren. Dit keer kwam het gevaar echer uit een andere hoek: de wind. ’’Die is hier altijd verraderlijk’’, weet Vreugdenhil. ’’Is het ijs een keer mooi, maakt de wind het zo zwaar.’’
Maar dat bood ook kansen. ’’Als je onder die omstandigheden op de juiste momenten aanvalt, kun je weg komen. Je weet dan dat iedereen moeilijk zit.’’ Zo pakte Vreugdenhil het eigenlijk ook aan in de finale, waarin hij deel uitmaakte van een flinke kopgroep. Dat was geen toeval. De tuinder uit Eldersloo had steeds voorin gezeten, was overal alert op. En in de finale toonde hij op het juiste moment lef.
Twee kilometer voor de streep ging de Drent er vandoor. ’’Ik wist dat we met tegenwind naar de streep gingen. Dan is het ook een beetje gokken. Als net even de snit eraf is, moet je je kans pakken. Dat gebeurde. Het viel even stil en ik toen voelde ik dat ik moest wegrijden. Dan is het honderd procent geven, terwijl je weet dat achter je altijd een moment van aarzeling is.’’
Dat moment was voor de 31-jarige Vreugdenhil voldoende. De man die drie jaar geleden al eens de Grand Prixfinale won op het Runn-meer was weg en bleef weg. Zo rekende hij af met de frustratie die hij de laatste tijd voelde. Want juist op het natuurijs waar Vreugdenhil altijd goed wil zijn, lukte het nauwelijks.
’’We zijn al weken heel sterk, maar het komt steeds niet onze kant op. Dat is moeilijk, maar winnen is ook moeilijk. Er zijn heel veel goede schaatsers op het moment en het spel wordt steeds tactischer. Dan is het lastig een koers te maken en onder controle te houden. Zoveel kansen krijg je niet. Maar als je het honderd keer probeert, komt die zege echt wel. Gelukkig gebeurde dat vandaag, en dan is het zo lekker als je die natuurijszege te pakken hebt.’’