Onder de rook van luchthaven Schiphol zijn Ireen Wüst en Kai Verbij woensdagavond gehuldigd als Schaatsers van het jaar. Tijdens het Ard Schenk Awards Gala in Skybar 747 werd het duo in het zonnetje gezet.

De avond werd door spreekstalmeester Mark Tuitert geopend met een eerbetoon aan Paulien van Deutekom. "Het was een prachtig schaatsseizoen, maar ook een met een rouwrandje. De positieve energie en de lach van Paulien zullen we nooit vergeten", aldus een geëmotioneerde Tuitert. Er volgden een indrukwekkende minuut stilte en applaus.

Ook de overhandiging van de prijs voor Schaatsster van het jaar was onlosmakelijk verbonden met Van Deutekom. "Dit was het meest lastige, emotionele maar ook bijzondere seizoen. Zeker de wereldtitel op de 1500 meter in Inzell, opgedragen aan m'n beste maatje Paulien. Als je dan uiteindelijk schaatser van het jaar wordt in dit seizoen is dat wel heel bijzonder."

Rode draad
Wüst had coach en goede vriend Wouter olde Heuvel gekozen als uitreiker. "Wij kennen elkaar al veertien jaar", opende Olde Heuvel zijn toespraak. "Laats zei je nog gekscherend: je bent een beetje de rode draad in mijn schaatscarrière. Nu als coach, maar ook zeker als vriend langs de zijlijn. Het mooiste moment voor mij was natuurlijk Inzell. Daar zat heel veel emotie bij, ik denk bij iedereen in de schaatswereld. Dat laat wel weer zien wat voor sportvrouw je bent. Vandaar dat deze prijs ook weer voor jou is." Het is de negende Ard Schenk Award voor Wüst en daarmee is ze recordhouder.

Het moeilijke jaar begon met Olde Heuvel, die op 6 mei werd getroffen door een hersenbloeding tijdens een fietsrit. "Ik was daar bij", vertelt Wüst. "Daarna heb ik 'm in het ziekenhuis opgezocht. Op een van zijn slechtste dagen. Dat was heel erg schrikken. Vervolgens kwam het nieuws van Paulien en sindsdien staat je leven op z'n kop. Ik vind het heel fijn dat ik Wouter dit jaar weer aan m'n zijde had als coach en vooral dat hij er weer bovenop is gekomen en weinig last heeft gehad. Hoe mooi is het dan om van zo'n goede vriend een mooie prijs te krijgen?"

Verbij werd op het podium toegesproken door zijn moeder Mihoko, in het Japans. Zijn zus Mai vertaalde de speech voor alle aanwezigen. "Kai, gefeliciteerd. Ik ben naar Nederland gekomen, en we hebben met z'n allen heel veel meegemaakt. Met alles wat we bij Kai zien, de successen die hij heeft behaald vooral dit jaar, ben ik nog steeds heel blij dat ik hier naartoe ben gekomen en ben gebleven", vertelt zijn moeder. "Nog een dingetje namens alle familieleden", vult Mai aan. "Als je de volgende keer wereldkampioen wordt, zouden we het heel fijn vinden als je gewoon wel reageert in de groepsapp."

Met een grote lach op z'n gezicht nam Verbij de bronzen Ard Schenk Award in ontvangst. "M'n moeder wist niet dat zij het zou doen, dus ik moest het net snel proberen uit te leggen. Even een shock voor haar, maar het is goed gekomen", zegt hij. "Het is zeker voor m'n moeder een mooi moment om haar kant van het verhaal te vertellen. Ik wist wel dat ze er zo over dacht, maar het is altijd nog fijn om het te horen. Het is heel leuk dat mijn familie zo meeleeft met mijn succes en zij zijn er ook deels verantwoordelijk voor."

Doorbreken
Die successen waren er zeker dit seizoen. De 23-jarige sprinter won het Europees kampioenschap en veroverde in Inzell de wereldtitel op de 1000 meter. "Ik wilde heel graag op een individuele afstand wereldkampioen worden. Dat is echt een jongensdroom die uitkwam." Hij noemt de jaarprijs een mooie erkenning. "Het is lastig om op te vallen tussen al die goede schaatsers in Nederland. Ik ben blij dat ik deze heb en hopelijk in de toekomst nog een paar. Het is een enorme eer. Ik was wel lichtjes verrast toen ik de uitslag hoorde. Ik had al een skivakantie geboekt, dus dat moest helaas halverwege afgekapt worden", lacht Verbij.

In 2014 kreeg Verbij de Aanmoedigingsprijs uitgereikt. Hij kan zich dat Gala nog goed herinneren. "Ik had toen net gekozen voor Team beslist.nl en was een beetje geïntimideerd om al m'n nieuwe ploeggenoten te zien. Michel (Mulder) was net olympisch kampioen, ik kwam eigenlijk bij alleen maar olympisch kampioenen in de ploeg. Het is leuk om te zien dat er een stijgende lijn in zit en ik niet alleen een talent was bij de junioren maar ook kon doorbreken bij de senioren."

Door Anjuli Veltman - Laatste update op 14 mrt om 11:12