Als klein meisje keek Irene Schouten altijd graag naar The Greenery Six. Bij deze schaatszesdaagse, die in 2006 voor het laatst gereden werd, zag de jonge Irene dat de leiders in het klassement elke dag het groen-witte spruitjespak mochten dragen. Nee, echt mooi vond ze die niet, maar nu ze eraan terugdenkt, is haar mening een klein beetje veranderd. "Het heeft nu wel iets magisch."

Het is precies dat gevoel dat Schouten ook hoopt te krijgen bij het pijlenpak (voor de winnaar van het eindklassement) en het tablettenpak (voor de winnaar van het tussensprintklassement). Schouten stelde die truien zondag in Groningen allebei veilig door haar vierde overwinning op rij te boeken bij de Trachitol Trophy. In deze vierdaagse was Schouten met zeges in Breda, Utrecht, Hoorn en Groningen oppermachtig.

Toch vallen de truien nog niet echt in de smaak bij de winnares. "Of ik ze mooi vind? Haha nee, maar daarom zijn ze hopelijk over een paar jaar wel heel magisch", glimlacht de Andijkse, die bij de Trachitol Trophy voor het eerst in haar carrière een klassement op haar naam schreef. Dat klinkt misschien bijzonder voor iemand die elk jaar meerdere marathons wint, maar toch is het ook weer niet heel onlogisch. Schouten schippert namelijk al jaren tussen het langebaan- en marathonschaatsen en slaat daarom weleens een Cupwedstrijd over. "Normaal gesproken rijd ik alleen om de dagzege. Dat ik nu het klassement win, is onwijs mooi."

Zelfvertrouwen
Tijdens de laatste marathon in Groningen smeet Schouten met haar krachten. Ze viel geregeld aan, haalde aanvallers terug en hield het tempo voortdurend hoog. Ook was ze één van de aanstichters van de grote kopgroep, die uiteindelijk een ronde voorsprong pakte. "Ik heb denk ik wel de meeste energie in de wedstrijd gestoken. Ik wilde heel graag een keer solo aankomen, maar er wordt heel erg op mij gelet. Als ik aanzet, hoor ik de ploegleiders alweer fluiten en dan weet iedereen al wat ik van plan ben."

Ze snapt heel goed dat zij de te kloppen vrouw is op dit moment. De druk ligt elke wedstrijd op haar schouders, maar daar weet ze vooralsnog erg goed mee om te gaan. "Iedereen verwacht dat ik ga winnen. Als ik win, dan is er niks aan de hand, maar als ik niet win, dan vragen mensen: 'Wat was er met jou?' Maar het scheelt echt een stuk als je veel zelfvertrouwen hebt. Gelukkig heb ik dat, want als je dat hebt, ga je ook harder schaatsen. Ik was echt niet bang om te verliezen."

Foto : Vincent Riemersma

Vier overwinningen in een vierdaagse is voor bijna geen enkele sporter weggelegd (de Italiaanse Francesca Lollobrigida presteerde het tijdens de KPN Vierdaagse in 2016 ook). Schouten had het vooraf wel durven dromen, maar was er aanvankelijk niet zozeer mee bezig. "Die eerste in Breda wilde ik heel graag winnen, net als de derde in Hoorn, want dat is mijn thuisbaan. Ik wilde zoveel mogelijk punten verzamelen zodat ik later misschien nog iets kon betekenen voor mijn ploeggenoten", aldus de Noord-Hollandse, die ploeggenote Marijke Groenewoud drie keer naast haar op het podium zag staan. In het eindklassement eindigde de jonge Friezin ook nog als derde. "We hebben een hele goede ploeg."

De mooiste overwinning? Dat was toch de laatste in Groningen, erkent Schouten. "Die was het spannendst. En daarbij was die ook het langst (honderd rondjes). Hoe langer de marathon, hoe beter. Je merkt dat de sterkeren op de laatste dag naar boven komen. Dat vind ik mooi om te zien en dan wordt er ook echt gas gegeven. Bij zestig rondjes spaart iedereen zich voor de sprint."

Tot het gaatje
Schouten zegt dat ze soms het verwijt krijgt dat haar dominantie niet goed is voor de sport. Als reactie daarop probeert ze haar concurrenten tips te geven over hoe ze de wedstrijd het best kunnen aanpakken. "Dat is misschien heel dom van mij, maar ik probeer het damesschaatsen aantrekkelijker te maken. Soms denk ik weleens: kom op meiden, rijd nou mee. In de kopgroep hebben ze meer kans om te winnen dan in het peloton."

"Meiden zijn vaak bang om moe te worden", vervolgt Schouten. "De mannen komen soms kotsend de baan af met hun handen op de knieën. Zij gaan vaak tot het gaatje, dat mis ik weleens bij de dames, al zie ik het steeds meer hoor. Zoals Loes (Adegeest, red.) zondag reed, vond ik heel mooi. Ik gunde haar die overwinning heel erg, maar aan de andere kant ben ik zelf ook topsporter en wil ik altijd winnen."

Al met al kan Schouten concluderen dat ze momenteel de beste en snelste rijdster in het damespeloton is. Dat gevoel wil ze dan ook zo lang mogelijk vasthouden. "Het is best bijzonder dat ik zoveel win, daar moet ik van genieten. Het kan over twee jaar zomaar ineens voorbij zijn", doelt ze op haar fraaie successen. En de gewonnen pakken? Die komen op zolder te liggen. "Misschien voor later", stelt Schouten met een knipoog.

Door Rijcko Treep - Laatste update op 26 nov 2018 om 12:43