Voor Thijsje Oenema was 2017 een goed jaar. Ze rondde haar studie af, vond nieuw werk en het belangrijkste van alles: de kanker is momenteel niet zichtbaar op de scans. En dus geniet de 29-jarige Oenema van alles wat ze mag en kan doen. Een uitgebreid gesprek met de Nederlands recordhouder op de 500 meter.

Gezondheid
Thijsje, hoe is het met je?
"Het gaat best goed! Ik ben nog niet helemaal de oude, maar ben al heel ver. De ziekte is gelukkig op dit moment niet zichtbaar op scans. Ik word nog altijd heel nauw gecontroleerd en daarnaast kijken ze geregeld of ik nog last heb van bijwerkingen. In plaats van één keer in de drie maanden hoef ik nu één keer in de vier maanden naar het ziekenhuis voor de controle. Dat is onlangs geüpgraded, daar ben ik heel blij mee! In januari is de volgende controle, dat is altijd een heel spannend moment..."

Wat zijn die bijwerkingen waar je het over hebt?
"Soms wil ik nog weleens gek op bepaalde dingen reageren. Van rookgeuren word ik bijvoorbeeld kotsmisselijk. Dat is heel vervelend. Verder moet ik op mezelf letten dat ik niet te gek doe. Als ik heel druk ben en m'n lichaam opdonders geef, vindt m'n lichaam dat heel lastig. Dan ben ik de hele avond moe en misselijk. M'n maag is wat dat betreft m'n zwakke punt. In het dagelijks leven heb ik er niet zo veel last van, mede omdat ik mezelf niet helemaal leeg trek. Ik merk ook dat ik elke maand vooruitga. Dat is heel fijn!"

Ken je je lichaam ondertussen goed genoeg dat je weet wat je wel en niet kan?
"Ja enerzijds wel, maar ik ben ook iemand die grenzen probeert te verleggen. Je kunt in angst leven, maar je kunt ook proberen om weer een nieuwe stap te maken. Als je het niet probeert, weet je ook niet of je het kan."

De kans op genezing was aanvankelijk niet heel groot. Vind jij het een wonder dat het nu zo verbazingwekkend goed gaat?
"Hmm, een wonder weet ik niet, maar het is heel bizar dat je eigen immuunsysteem iets dat niet in je lichaam hoort te zitten op kan ruimen. Het is een hele nare ziekte waaraan veel mensen zijn overleden. Gelukkig kwam ik een hele positieve oncoloog tegen in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis (AVL) die super werk heeft geleverd. Zo'n immuuntherapie was eerst ook niet bekend, je ziet het nu heel veel opkomen. Het biedt zoveel goede resultaten. Bij mij sloeg het gelukkig goed aan, ik heb heel veel geluk gehad en daar ben ik heel dankbaar voor."

Omdat het een nieuw systeem is konden (en kunnen) de doktoren nog weinig zeggen over de toekomst. Is daar nog iets in veranderd?
"Ze zeggen, als je de drie jaar haalt, dan haal je misschien de vijf jaar. En als je vijf jaar haalt, misschien tien jaar. Ach, ik zie het wel. De kansen waren eerst minder dan één procent en nu zeggen ze dit. Je weet het gewoon niet, ik ga er ook niet over nadenken. Ik heb er geen grip op en hoop dat het goed blijft gaan."

Is er nog altijd angst dat het terugkomt?
"Als ik weer in het ziekenhuis ben, vind ik het doodeng. Het is niet leuk om naar de uitslag te gaan. Als je een pijntje voelt, denk je meteen: wat is dit? Je weet hoe het is om te voelen dat het mis is. Dat gevoel wil je niet hebben. Soms wil ik ervoor wegrennen en niet komen. Maar het is noodzakelijk. Het kan altijd terugkomen, je hebt niet voor niets die scans. Normale mensen scannen ze ook niet. Het is elke keer maar weer te hopen dat het goed aanslaat. Toch probeer ik niet in die angst te leven, ik wil ook niet elke dag aan m'n ziekte denken. Het is zoals het is."

Sta je nu anders in het leven?
"Zeker weten! Ik vind het heel mooi wat ik allemaal doe. Ik heb gisterochtend weer geschaatst, dat vond ik fantastisch. Ik sta regelmatig in de file, maar als ik dan de zon zie opkomen, kan ik daar enorm van genieten. Je baalt ook minder van dingen, je kijkt meer naar wat er wél is dan wat er niet is. Op het werk zeggen ze: 'Jij ziet ook overal wat positiefs in hè!?' Ha, dat klopt. Hoe naar iets ook is, er zijn vaak ook mooie momenten. Als je alleen maar negatief bent, wordt het leven alleen maar zwaarder. Positief en optimistisch zijn maakt het leven een stuk prettiger."

Hoe ga je om met je emoties?
"Natuurlijk heb je soms mindere dagen. Er zijn altijd dagen dat je het stom vindt wat jou is overkomen. Dat je lichaam niet meewerkt. Je wil alles weer kunnen doen en overal goed in zijn, maar dan loop je soms tegen beperkingen op. Gelukkig heb ik nu werk gevonden waar ik ook al mijn passie en tijd in kan steken en daar ben ik ook heel dankbaar voor."

Werk
Je bent inmiddels druk met werk. Wat doe je precies?
"Ik werk sinds september vijf dagen per week bij Philips in Eindhoven. Ik zit met drie anderen in het financial controller team. Ik doe een management traineeship en zit op de afdeling Health Systems African market. Ik vind het werken met cijfers heel leuk, vind financiën een uitdagend vakgebied. Ik heb afgelopen zomer de Master Finance en de Master International Financial Management afgerond, dus mijn werk sluit daar perfect op aan."

Hoe lang duurt dit traject?
"Drie jaar. In het eerste jaar krijg je een opdracht en werk je mee binnen het bedrijf. In het tweede en derde jaar krijg je een andere opdracht. Zo krijg je de mogelijkheid om verschillende facetten te zien. Ik heb erg leuke collega's. Ze geven me heel veel begeleiding en persoonlijke ontwikkeling. Ze hebben ook begrip voor mijn situatie. Ik vind het supermooi dat ik deze uitdaging en mooie kans van Philips heb gekregen."

Is het op de een of andere manier nog te vergelijken met topsport?
"Het is anders, maar bij je werk probeer je ook elke dag het beste uit jezelf naar boven te halen, zodat je de beste resultaten kan behalen voor het bedrijf. Toch hoef ik er hier niet op te letten wat ik eet en drink. Een ander verschil is dat ik nu 's avonds en in de weekenden vrij ben. Na het werk doe ik m'n laptop dicht en is het klaar, de volgende dag ga ik weer verder. Met schaatsen had ik bovendien veel meer stress en druk. Ook dat is verschillend."

Zie jij dit jezelf de komende jaren blijven doen?
"Ja, ik vind het nu superleuk om te doen en wat de toekomst mij brengt zie ik wel. Maar ik vind mijn werk heel leuk en wil zeker mij daarin doorontwikkelen."

Gewest
Je schaatste af en toe mee met de dames van RTC Noord (Gewest Friesland). Hoe heb je dat ervaren?
"Ik vond het fantastisch! Het niveau van de dames is logischerwijs veel hoger dan de mijne. Maar ik vind het heel leuk om af en toe eens met ze mee te doen. Anderhalf jaar geleden werd ik door het gewest gevraagd: 'Als je wil schaatsen, kun je altijd met ons lekker meeschaatsen!' Dat vond ik heel aardig van ze. Ik heb twee winters proberen mee te doen: soms ging het heel goed en soms helemaal niet. Ik heb van de zomer wel een paar keer per week meegedaan, maar nu heb ik er vanwege mijn werk weinig tijd meer voor."

Op je Instagram stond: door behandelingen kan ik fysiek niet meer het niveau van vroeger halen. Hoe zit dat precies?
"Ik kan niet meer op het niveau komen wat ik wil. Ik kan niet tien keer in de week trainen, dan word ik moe of misselijk. Die hoeveelheid heb je wel nodig om weer terug te komen aan de top."

Is het niet confronterend om op het ijs te staan, wetende dat je niet meer de oude wordt?
"Totaal niet zelfs. Ik denk nu: goh, wat gaaf dat ik gewoon weer meeschaats! Het maakt me niks uit als ik er binnen drie rondjes faliekant word afgereden. Dat interesseert me echt niets. Ik had sowieso geen verwachtingen van het schaatsen, ik schaats omdat ik het leuk vind. Ik kan wel met de pakken gaan neerzitten, maar ik schaats! Dat is toch fantastisch!?"

Heb je ambities om misschien naast het ijs wat te doen?
"Haha, nou momenteel niet. Ik werk vijf dagen in de week en moet op mezelf passen. Ik vind het heel leuk dat ik afgelopen twee jaar zo ben meegenomen door het gewest. Ik heb bij de laatste NK Afstanden ook geregeld pasta voor ze gekookt. Zo kon ik iets voor ze terugdoen."

#olympicday #anp

Een bericht gedeeld door Thijsje Oenema (@thijsjeoenema) op

Status 500 meter
De Nederlandse vrouwen doen internationaal niet mee op de 500 meter. Hoe kijk jij daar als Nederlands recordhouder (37,06) tegenaan?
"Ik vind het heel jammer dat we internationaal niet meer meedoen op de 500 meter. Ik had het liefst gehad dat ze allemaal 37'ers reden en op het podium eindigden. In mijn periode hadden we met Margot Boer, Annette Gerritsen, Laurine van Riessen en Marianne Timmer meerdere goede sprinters. Wij haalden het beste in elkaar naar boven. Ik merk nu dat het niveau wat inzakt, dat is heel jammer."

Hoe komt dat denk je?
"Ik heb geen idee. Het kan zomaar zijn dat we over een paar jaar weer meedoen op de 500 meter. Er zijn een aantal jonge meiden die nu al goede tijden laten zien."

Nao Kodaira is momenteel de te kloppen vrouw hè?
"Wat Nao laat zien, is heel knap. Zij rijdt niet voor niets wereldrecords. Ik heb twee jaar bij haar in het team gezeten. Als zij in Nederland is, doen we altijd even een bakje koffie. Ik verwacht dat zij op de Olympische Spelen samen met Sang-Hwa Lee om het goud zal strijden."

Door Rijcko Treep - Laatste update op 31 dec 2017 om 11:02