De volle impact van de eerste Hollands Venetië Tocht sinds Erik Hulzebosch eind 1996 triomfeerde in Giethoorn bleek eigenlijk pas na de finish. Natuurlijk was haar faam de tocht vooruitgesneld. Het peloton wist best dat Hollands Venetië bijzonder was. Maar hoe bijzonder, en waarom, daar kwamen ze pas onderweg achter.

Na afloop waren er van de rijders louter superlatieven. "Mooiste marathon die ik ooit gereden heb", stelde Douwe de Vries. "Genoten vandaag. Wat een schitterend parcours", liet Martijn Kromkamp weten. En Mark Tuitert, na de eerste natuurijsmarathon die hij uitreed: "Man, wat was dit gaaf."

En dat waren nog verliezers. Overbodig te zeggen dat winnaar Rob Hadders volledig lyrisch was. "Dit is zo fantastisch", stamelde hij. "Ik heb er geen woorden voor, zo mooi is het om deze geweldige wedstrijd te winnen. Dit seizoen heb ik er al aardig wat gewonnen, maar dit overtreft alles."

Slachtpartij

Hadders raakte niet uitgepraat over alles wat hij onderweg had meegemaakt. Een slachtpartij, noemde hij de koers, waarbij het peloton wel nagenoeg compleet naar de streep reed. "Yep Kramer had het al tegen me gezegd. Hollands Venetië is bijna zestig kilometer met twee handen los rijden, en zo was het ook. Er is echt knoeperdhard gereden. Volle bak, en dan maar zien wie er overblijft."

Maar het was, vond Hadders, ook een tocht met alles erop en eraan. "We hebben alles meegemaakt. Klûnen, rietkragen, onder bruggetjes door. Dingen die we alleen maar kennen uit de verhalen van de oude mannen. Nu maken we dat eindelijk een keer zelf mee." Hij vond het prachtig. "Onder die bruggen door, iedereen door de knieën en een beetje trappen." Lachend: "Behalve natuurlijk Geert-Jan van der Wal, die kon gewoon lopen."

Klûnen is ook nog een vak apart. Het is voor het eerst dat een hele generatie in een koers te maken krijgt met dat fenomeen. Het ging Hadders prima af, vertelde hij. Met dank aan Jillert Anema. "Die had in de zomer altijd een soort geheime training. Waren we drie uur aan het skeeleren en moesten we af en toe met die dingen aan vijftien tot twintig seconden door het weiland rennen en dan meteen weer volle bak doorrijden. Daardoor wist ik nu wel wat voor snelheid ik moest hebben om vaart te kunnen houden."

Onvoorstelbaar

Eigenlijk, bekende Hadders, was de strategie van zijn ploeg SOS Kinderdorpen dat hij in de sprint de weg moest effenen voor Karlo Timmerman en Sjoerd Huisman. "Maar toen ik achterom keek waar ze zaten, zag ik niemand meer. Dan maar zelf doorrijden, dacht ik. En man, dan win ik hier ook nog gewoon. Onvoorstelbaar."

In zijn voorbereiding had hij niettemin al rekening gehouden met een rol in de sprint. Hadders liet de Henk Angenent Classic en de race in Appingedam schieten om zich optimaal te prepareren. "Misschien was die voorbereiding zelfs een beetje te autistisch", bekende hij. "Ik heb zelfs de stappen geteld vanaf een vast punt tot aan de finish. Waren er 58. Daar moest ik aangaan, vond ik. En dat heb ik gedaan."

De zege had dubbele betekenis voor Hadders. Hij is een kind van de streek. Groeide op in Kraggenburg, pal naast Vollenhove. "Toen ik dat bordje Vollenhove zag, wilde ik eigenlijk linksaf, maar de rest ging rechtsaf. Ben ik toch nog maar even doorgereden", grapte Hadders. Maar hij kent de streek, de watertjes, de mensen. "Fantastisch om hier dan te winnen."

Fenomeen

Inmiddels begint Hadders overigens wel een fenomeen te worden. Van de laatste acht natuurijswedstrijden die hij reed, kwam de lange man uit Groningen liefst vier keer winnend over de streep. Haast in zijn eentje maakt hij van een goed seizoen voor zijn ploeg SOS Kinderdorpen een topseizoen. Al vergeet Hadders nooit de hulp van zijn ploeggenoten daarbij. Maar Hadders treedt nu wel toe tot een illuster rijtje natuurijscracks. "Ach, ik heb het aardig onder de knie gekregen", bleef hij bescheiden. "Ik heb gewoon geleerd niet in de scheuren te rijden. Ook dat was een tip van Anema. Kijk niet naar de scheuren, maar kijk naar het ijs. Dat ijs is namelijk veel groter dan die paar scheuren. Ik kan nu rustig zeggen dat het een goeie tip was."

En daar ging Hadders. Op weg naar het hotel. Op weg naar bad vol champagne. "Heeft onze coach Pascal Vergeer geroepen. Een bubbelbad vol champagne als we zouden winnen. Nou, hij kan een paar flessen opentrekken." Weer die brede grijns: "Of één flesje, als Frans Overdevest ook in het bad springt."

Dames

Bij de dames was Jolanda Langeland de beste.