Carla Zielman. Het hele seizoen had het peloton de 27-jarige lerares uit het Friese Rottum niet of nauwelijks gezien. Zielman was geen schim meer van de vrouw die nog niet eens zo heel lang geleden de Marathon Cup op haar naam schreef, die de nationale titel pakte zowel op natuurijs als kunstijs. Ze was dit seizoen anoniem, reed geen platte prijs, zoals dat zo mooi heet.

Maar op de Oostenrijkse Weissensee stond diezelfde Carla Zielman er ineens weer. Stralend, met de enorme trofee van de Aart Koopmans Memorial in haar handen. En Zielman glom zelf misschien nog wel meer dan de blinkende bokaal. ''Ik ben weer terug’’, stelde ze zelf vast. ''Dat gevoel had ik al een beetje voor ik aan de Weissensee kwam, maar deze overwinning is de bevestiging die ik nodig had.’’

Nooit topfit

Even terug in de tijd, terug naar het afgelopen najaar. Carla Zielman was zichzelf niet. Dat voelde ze, dat uitte zich ook op het ijs. De rijdster van Cenned had niet de macht en de kracht die haar altijd kenmerkte. ''Ik voelde me nooit topfit, kreeg zelfs twee keer een griepje. Dat is vreemd voor mij, ik ben nooit ziek. Ik heb mezelf een paar keer afgevraagd wat er aan de hand was. Uiteindelijk heb ik bloed laten prikken. Daarbij bleek dat mijn HB-waarde te laag was. Die HB vervoert je rode bloedlichaampjes, en als dat te laag is, wordt er minder zuurstof vervoerd en dus ook minder energie.’’

Opeens vielen alle puzzelstukjes op z’n plek. ''Dat was wel prettig’’, vertelt Zielman. ''Ja gaat toch twijfelen, en nu wist ik waar het allemaal aan lag.’’ De remedie bleek ineens simpel. ''IJzerpillen. Het duurt even voor dat aanslaat, maar het werkt absoluut.’’

Opbouwen

Dat was eind november. Sindsdien bouwde Zielman zichzelf weer op. Mikte nog even optimistisch op het NK op kunstijs, maar concludeerde al vlot dat die titelstrijd nog iets te vroeg kwam. ''Het cupseizoen was toen eigenlijk al zo’n beetje voorbij, en daarom richtte ik me op het natuurijs.’’

Ze deed dat met broos vertrouwen. Hoorn leverde haar de eerste podiumplek van het seizoen op, Groningen verliep ook goed. Niet de klassering, maar het gevoel bood daar aanknopingspunten. ''Belangrijk voor het vertrouwen’’, vond Zielman. ''Dat had ik in die periode eigenlijk niet, waardoor je je ook niet makkelijk mengt in het gewoel van een eindsprint.’’

Op de Weissensee durfde ze dat wel. En hoe. Bijna tachtig kilometer lang had Zielman in de eerste wedstrijd van de KPN Grand Prix gezien hoe er af en toe een groepje wegreed, maar hoe ook iedereen weer werd teruggehaald. Alleen de vlucht van een vijftal baarde haar enigszins zorgen, maar ook dat avontuur ging uiteindelijk niet door. ''Ik heb zelf wel af en toe wat werk gedaan, maar me verder toch vooral wat gespaard’’, bekende Zielman.

Juiste weg

Die kracht had ze over in de sprint die onvermijdelijk volgde. Ze koos niet het spoor van Huisman en Van der Wal, maar de rug van Wieteke Cramer. En dat bleek de juiste weg naar succes. ''Ik hoorde Huisman en Van der Wal klagen over chaos, maar ik had geen last. Pas vrij laat ben ik uit de rug van Cramer gesprongen, en daarna ging het snel.’’

Dat zag ook Mariska Huisman. ''Meid, wat ging je hard’’, uitte de nummer twee haar bewondering. Die verbazing was er ook bij Zielman zelf. ''Ik stond er wel van te kijken hoe gemakkelijk het ging. Dat had ik niet gedacht. Maar het bevestigt wel wat ik eigenlijk al een beetje wist. Ik ben weer helemaal terug. Nu maar eens zien wat er verder mogelijk is.’’