Dweilpauzes, dweilpauzes, dweilpauzes. Smeets verdeed zijn tijd met het kijken naar opdrogend ijs. Daarna met kijken naar groeiend gras, zouden de Amerikanen zeggen over de 10 kilometer. Lege tribunes waren het gevolg van een lang programma, waarin amper schaatswedstrijden stonden. Van Oosterhout wil de ISU-leden wel eens meenemen naar een sportwedstrijd in Amerika. Rode oortjes zouden ze daar krijgen. Mensen willen geamuseerd worden. Prikkels hebben we nodig. Prikkels!

De traditie rond het langebaan- en marathonschaatsen is ontstaan in de tijd dat we nog tijd hadden. In de tijd dat er verder niets te doen was en in de tijd dat andere sporten zich op eenzelfde wijze presenteerden. In het marathonschaatsen probeerden we daar enkele jaren geleden wat aan te doen. Maar na het debacle SBS6, waarin nieuwe wedstrijdformules, andere starttijden en andere ijsbanen werden geprobeerd, wisten we niet hoe snel terug te keren naar het oude vertrouwde programma. Sindsdien staat ook hier de klok weer stil. 

Boodschap

Ik sprak Bob van Oosterhout voor een interview voor schaatsen.nl magazine. De sportmarketeer van 2010 doet met zijn bureau onder andere het management van team Liga. Hoe anders de inslag. Het gesprek ging over sponsoractivatie, over hoe je fans te betrekken bij je merk, over de boodschap die je wilt uitdragen als merk, dóór de sport. Vitale, slanke vrouwen eten een Ligaatje tussendoor. Annette eet ook Liga en is ook slank en vitaal. Zoek de passie in de sport, was zijn opdracht, en ‘doe daar wat mee’. Anders vervreemd de fan van je sport. Mooie, hippe woorden. 

Ik zette mijn journalistenpet af, dacht aan het marathonschaatsen en ik dacht aan onze fans. Zijn zij ook op zoek naar amusement, DJ’s, cheerleaders en Twitteracties? 

Tijd vooruit

Nee, bedacht ik me. Sportmarketeers kunnen een puntje zuigen aan het marathonschaatsen. We zijn onze tijd ver vooruit! Het met lange dweilpauzes en loze rondes overladen programma geeft de fan de rust waar zij in het weekend aan toe is. De hele week rennen en vliegen, en op zaterdagavond een ongecompliceerd avondje loeren naar een peloton dat rondjes draait. Smartphones uit. Als toeschouwer wordt er niks van je verwacht. Omgekeerd verwacht een toeschouwer niet eens veel meer van de avond, dan wat noeste beukers aan het werk te zien. Een voor het gevoel tijdloos uur door te brengen. Even geen prikkels.

Sportmarketing in de marathon? Een gratis erwtensoepje van Unox als warm welkom bij de ijsbaan will do the job. En het hoofdmenu, de A-rijders, iets eerder, zodat de gezinnen met kinderen zich ook weer welkom weten. Om 21.30 kunnen de fans thuis nog een borreltje doen. Zo’n kruidenbitter, aangeboden bij de uitgang. En ok, zondags de stream nog even terugkijken, om te zien of Plender nog wat uithaalde in de laatste ronde.